โดย แรนดี อัลคอร์น
ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา แนนซี ภรรยาที่รักของผมต้องสู้กับโรคมะเร็ง มีทั้งข่าวดีและข่าวร้ายหลายอย่าง เราต้องเจอกับอารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ ตลอดการผ่าตัดสามครั้งของเธอ การฉายรังสีสามครั้ง และเคมีบำบัดสามครั้ง
ผมจำวันนั้นได้อย่างแม่นยำ เมื่อคุณหมอบอกว่าตอนนี้เธอเป็นมะเร็งระยะที่สี่และลามไปที่ปอดแล้ว คืนนั้น เราอธิษฐานร่วมกัน จากนั้น ผมลงไปข้างล่าง คุกเข่าลงข้างโซฟา ซุกหน้าลงในฝ่ามือ และร้องไห้ ผมระบายความในใจต่อพระเจ้า ขอร้องพระองค์ให้เข้ามาช่วยเหลือ ผมทำสิ่งที่ 1 เปโตร 5:7 บอกให้เราทำ นั่นคือ “จงละความกระวนกระวายของท่านไว้กับพระองค์ เพราะว่าพระองค์ทรงห่วงใยท่านทั้งหลาย”
ทันใดนั้น ผมก็รู้สึกว่ามีใครบางคนมาอยู่ข้าง ๆ ผมลืมตาขึ้นและเห็นอุ้งเท้าหน้าของแม็กกี้ สุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ของเราอยู่ข้าง ๆ มือของผม มันมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ห่วงใย เลียน้ำตาของผม แล้วก็ส่งเสียงคร่ำครวญดัง ๆ ซึ่งมันไม่เคยทำมาก่อนและไม่ได้ทำอีกเลย ผมบอกได้แค่ว่ามันเป็นเสียงคราง มันทำให้ผมตกใจ
ผมนึกถึงโรม 8 ทันที ซึ่งบอกเราว่าเราคร่ำครวญ สรรพสิ่งทั้งมวลคร่ำครวญ และพระวิญญาณของพระเจ้าทรงวิงวอนแทนเราด้วยเสียงคร่ำครวญที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายได้ ผมตระหนักว่าเราทั้งสามกำลังคร่ำครวญร่วมกันเพื่อแนนซี ซึ่งเราทุกคนรักกล่าวคือ พระเจ้าของเรา ผมเอง และสุนัขของเรา จากนั้นผมก็ร้องไห้มากขึ้น ครั้งนี้เพราะผมได้พบกับการปลอบประโลมที่ดีเยี่ยมจากเพื่อนร่วมทางของผมทั้งสอง
พระเจ้าแห่งการปลอบประโลมทั้งปวง
หนึ่งปีต่อมา ผมอยู่กับแนนซี่ตอนที่เธอสิ้นลมหายใจ ผมรู้สึกเศร้าใจมาก แต่ก็รู้สึกเป็นสิทธิพิเศษที่ได้เป็นสามีของเธอ และได้อยู่ที่นั่นจนกระทั่งความตายได้พรากเราจากกัน ในเวลาสองปีกว่าที่ผ่านมาตั้งแต่เธอย้ายไปสวรรค์ การจากไปของเธอยังคงชัดเจน ผมคิดถึงข้อความที่เธอส่งมาบ่อย ๆ เกี่ยวกับสุนัขและฟุตบอล และคำพูดที่ยอดเยี่ยมจากชาร์ลส์ สเปอร์เจียน และ เจ.ไอ. แพ็กเกอร์ รวมทั้งคนอื่น ๆ ผมคิดถึงเสียงพูดและเสียงหัวเราะของเธอ ที่ดังและติดต่อกันตลอดเวลา
ความโศกเศร้าเป็นสิ่งที่ยากลำบาก แต่พระเจ้าทรงกระทำการอันเป็นพระคุณในชีวิตโดยทรงนำการปลอบประโลมมาให้ผม ทำให้ผมก้าวต่อไปโดยไม่มีเธอ (สิ่งนี้ช่วยผมได้มากจากการรอคอยที่จะได้อยู่กับเธออีกครั้งในที่ประทับของพระเยซู!) ในสดุดี 16:8 ดาวิดกล่าวว่า “ข้าพเจ้าตั้งพระเจ้าไว้ตรงหน้าข้าพเจ้าเสมอ เพราะพระองค์ประทับทางเบื้องขวาของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจึงไม่หวั่นไหว” การตั้งพระเจ้าไว้ตรงหน้าผมก็คือการตระหนักถึงการสถิตอยู่ด้วยและการช่วยเหลืออย่างต่อเนื่องของพระองค์
เมื่อเด็กตกจากจักรยาน พ่อไม่จำเป็นต้องอธิบายว่า “ลูกรัก นี่คือสาเหตุที่เกิดก็ด้วยความเร็วและน้ำหนักของจักรยานคันนี้ มันไม่สามารถทนต่อการเลี้ยวหักศอกได้ และ…” ไม่ใช่แบบนั้น เด็กต้องการแค่การปลอบโยน เราไม่ต้องการคำอธิบาย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเราคงไม่เข้าใจอยู่แล้ว เราต้องการ “พระเจ้าผู้ทรงหนุนน้ำใจคนที่ท้อใจ” (2 โครินธ์ 7:6) ผู้คนนับล้าน รวมทั้งผม ยืนยันถึงการปลอบประโลมที่พระองค์ประทานให้ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของพวกเขา “…ข้าแต่พระเจ้า เพราะพระองค์ได้ทรงช่วยข้าพระองค์และทรงเล้าโลมข้าพระองค์” (สดุดี 86:17)
โจนี เอียเร็คสัน ทาดา และสตีฟ เอสเตส เขียนใน When God Weeps
พระเจ้าก็เหมือนกับพ่อที่ไม่ใช่แค่ให้คำแนะนำ แต่พระองค์ยังทรงมอบพระองค์เองด้วย พระองค์เป็นสามีของหญิงม่ายที่กำลังเศร้าโศก (อิสยาห์ 54:5) พระองค์เป็นผู้ปลอบโยนหญิงหมัน (อิสยาห์ 54:1) พระองค์เป็นบิดาของเด็กกำพร้า (สดุดี 10:14) พระองค์เป็นเจ้าบ่าวของคนโสด (อิสยาห์ 62:5) พระองค์เป็นผู้รักษาคนป่วย (อพยพ 15:26) พระองค์เป็นที่ปรึกษามหัศจรรย์สำหรับผู้ที่สับสนและหดหู่ (อิสยาห์ 9:6)
เปาโลกล่าวว่า “พระเจ้าแห่งความชูใจทุกอย่าง พระองค์ผู้ทรงชูใจเราในการทุกข์ยากทั้งสิ้นของเรา เพื่อเราจะสามารถชูใจคนเหล่านั้นที่มีความทุกข์ยากอย่างใดอย่างหนึ่งได้ด้วยความชูใจ ซึ่งตัวเราเองได้รับจากพระเจ้า” (2 โครินธ์ 1:3–4) บ่อยครั้งเมื่อเราเศร้าโศก เราคิดถึงแต่การได้รับการปลอบโยน ไม่ใช่ให้การปลอบโยน มีหลายครั้งที่ความเศร้าโศกทำให้เราต้องมุ่งไปที่การรับเพียงอย่างเดียว แต่เมื่อพระเจ้าทรงปลอบโยนเรา เราก็สามารถใช้การปลอบโยนนั้นปลอบโยนคนอื่นได้เช่นกัน
ขณะที่พระองค์ทรงประทานการปลอบประโลมมาให้เราโดยตรงโดยการรับใช้ของพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระเจ้ายังทรงชอบใช้คนอื่น ๆ ให้ปลอบโยนเราด้วย ผมได้รับประสบการณ์นี้โดยทางเพื่อนและสมาชิกในครอบครัวของผม การให้และการรับการปลอบประโลมในครอบครัวของพระเจ้าเป็นความสุขอย่างยิ่ง การได้เป็นเครื่องมือของพระองค์เป็นสิ่งที่เติมเต็มความยินดี และนั่นก็เป็นแหล่งการปลอบประโลมเช่นกัน
มิตรภาพของพระเยซู
พระเยซูตรัสว่า “เราจะไม่เรียกท่านทั้งหลายว่าบ่าวอีก แต่เราเรียกท่านว่ามิตรสหาย” (ยอห์น 15:15) ความจริงที่น่าตกใจนี้กลายเป็นสิ่งที่ปลอบประโลมผมทุกวัน นับตั้งแต่ผมรู้จักพระเยซูเมื่อเป็นวัยรุ่น ผมก็มีมิตรภาพกับพระองค์ แต่ผมรู้สึกประทับใจมากเมื่อแนนซี่ เพื่อนที่ดีที่สุดอันดับสองของผมไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แม้ว่ามิตรภาพอื่น ๆ จะมีประโยชน์ แต่ไม่มีอะไรมีความหมายกับผมมากไปกว่ามิตรภาพกับพระเยซู มิตรภาพนี้ยังคงมีความหมายสำหรับผม ทุกวัน
ผมไม่เคยรู้สึกใกล้ชิดพระองค์มากเท่านี้มาก่อน ผมบอกตัวเองว่าตอนนี้แนนซี่อยู่กับเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอและของผม และผมกำลังสัมผัสถึงการประทับของพระองค์กับผมทุกวัน เมื่อเธอเสียชีวิต เราทั้งสองไม่ได้สูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป พระองค์ยังอยู่กับเราทั้งสอง แม้ว่าเราจะยังไม่ได้กลับมาพบกันอีกก็ตาม
การที่พระเยซูเป็นและต้องการเป็นเพื่อนของเราเป็นแนวคิดเชิงปฏิวัติสำหรับคริสเตียนหลายคน จริงอยู่ เราไม่ควรปฏิเสธหรือลดความสำคัญของความจริงที่ว่าเราเป็นผู้รับใช้ของพระเจ้า และนั่นเป็นคำเรียกร้องอันสูงส่ง แต่ในขณะเดียวกัน เราควรยืนยันข้อเท็จจริงอันน่าอัศจรรย์ที่ว่าเราเป็นลูก ๆ และเพื่อนของพระองค์ พระเจ้าสามารถรักผู้รับใช้ของพระองค์ได้และทรงรักจริง ๆ แต่พระองค์ก็ทรงรักลูก ๆ และเพื่อนของพระองค์อย่างสุดหัวใจ และพระองค์ตั้งพระทัยที่จะทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อเรา แม้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดนั้นจะมีรูปแบบต่างจากที่เราเลือกก็ตาม
ดไวท์ แอล. มูดี กล่าวว่า “กฎข้อหนึ่งที่ผมมีมาหลายปีคือต้องปฏิบัติต่อพระเยซูคริสต์เหมือนเป็นเพื่อนส่วนตัว พระองค์ไม่ได้เป็นแค่หลักคำสอนหรือหลักคำสอนธรรมดา ๆ แต่พระองค์เป็นพระองค์ผู้นั้นที่เรามี”
เมื่อเราโศกเศร้า เราก็พบว่าความโศกเศร้าเป็นเพื่อน แต่เพื่อนที่ยิ่งใหญ่กว่าและเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเราคือพระเยซู พระองค์ตรัสว่า “เราจะไม่ละท่าน หรือทอดทิ้งท่านเลย” (ฮีบรู 13:5) พระเยซูทรงเป็นที่ปรึกษาและเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา เป็นพระผู้ช่วยให้รอดและองค์พระผู้เป็นเจ้า ความสัมพันธ์ของเรากับพระองค์จะเติบโตขึ้นเมื่อเราใช้เวลาอยู่กับพระองค์ พูดคุยและฟังพระองค์ ดังที่ออสวอลด์ แชมเบอร์ส เขียนว่า “เพื่อนที่รักที่สุดในโลกก็เป็นแค่เงาเมื่อเทียบกับพระเยซูคริสต์”
เราจะเห็นพระพักตร์พระองค์
ความทุกข์และการร้องไห้เป็นเรื่องจริงและลึกซึ้ง แต่สำหรับลูก ๆ ของพระเจ้า สิ่งเหล่านี้ก็เป็นแค่สิ่งชั่วคราว สักวันหนึ่งความโศกเศร้าจะหมดลงตลอดไป ความสุขชั่วนิรันดร์กำลังมาถึง พระเยซู เพื่อนตลอดกาลของเรา
“จะทรงเช็ดน้ำตาทุก ๆ หยดจากตาของเขา ความตายจะไม่มีอีกต่อไป การคร่ำครวญ การร้องไห้ และการเจ็บปวดจะไม่มีอีกต่อไป” (วิวรณ์ 21:4) นี่คือคำสัญญาที่ซื้อด้วยพระโลหิตของพระเยซู
ในระหว่างนี้ เมื่อใจเราเจ็บปวด ให้หันมาหาพระเยซู แหล่งแห่งการปลอบประโลมและสันติสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา “นี่คือการเล้าโลมในความทุกข์ยากของข้าพระองค์ คือพระสัญญาของพระองค์ให้ชีวิตแก่ข้าพระองค์” (สดุดี 119:50)
The Comfort and Friendship of Jesus in Our Grief
Over the four-plus years my beloved wife Nanci faced cancer, there were many good reports and many bad ones. We rode a roller coaster of emotions throughout her three surgeries, three rounds of radiation, and three rounds of chemo.
I vividly remember the day when the doctor said it was now stage-four cancer that had spread to her lungs. That night we prayed together, and then I went downstairs, got on my knees by the couch, buried my face in my hands, and wept. I poured out my heart to God, begging Him to intervene. I did what 1 Peter 5:7 tells us to do: “Cast all your anxiety on him because he cares for you” (NIV).
Suddenly I felt a presence beside me. I opened my eyes and saw our Golden Retriever Maggie’s front paws next to my hands. She gave me a look of loving concern, licked my tears, and then made a loud mournful sound she had never made before and never did after. I can only describe it as a groan. It startled me.
I thought immediately of Romans 8 which tells us that we groan, the whole creation groans, and God’s Spirit intercedes for us with groanings too deep for words. I realized that three of us were groaning together for Nanci, who we all loved—our God, myself, and our dog. And then I wept more, this time finding great comfort in both my companions.
The God of All Comfort
A year later, I was there when Nanci took her last breath. I felt profoundly sad, yet so privileged to have been her husband and to be there till death did us part. In the over two years now since she relocated to Heaven, her absence has been palpable. I miss her frequent texts about dogs and football and great quotes from Charles Spurgeon and J. I. Packer and others. I miss the sound of her voice and her laughter, always so loud and contagious.
The grief has been difficult. Yet God has been doing a work of grace in my life, bringing me comfort that allows me to go forward without her. (This is greatly helped by the anticipation of one day being with her again in the presence of Jesus!) In Psalm 16:8 David says, “I have set the LORD always before me; because he is at my right hand, I shall not be shaken.” To set God before me is to recognize His presence and constant help.
When a child falls off a bike, she doesn’t need her father to say, “Sweetheart, here’s why it happened—given your speed and the weight of this bike, it couldn’t tolerate that sharp turn and…” No. The child simply wants comfort. We don’t need explanations, most of which we wouldn’t understand anyway. We need “God, who comforts the downcast” (2 Corinthians 7:6). Millions of people, including me, attest to the comfort He has brought them in their darkest hours. “…you, LORD, have helped me and comforted me” (Psalm 86:17).
Joni Eareckson Tada and Steve Estes write in When God Weeps,
God, like a father, doesn’t just give advice. He gives himself. He becomes the husband to the grieving widow (Isaiah 54:5). He becomes the comforter to the barren woman (Isaiah 54:1). He becomes the father of the orphaned (Psalm 10:14). He becomes the bridegroom to the single person (Isaiah 62:5). He is the healer to the sick (Exodus 15:26). He is the wonderful counselor to the confused and depressed (Isaiah 9:6).
Paul says, “[The] God of all comfort... comforts us in all our affliction, so that we may be able to comfort those who are in any affliction, with the comfort with which we ourselves are comforted by God” (2 Corinthians 1:3–4). Often when we are grieving, we think only of receiving comfort, not giving it. There are times in grief when receiving needs to be our sole focus. But when God comforts us, we are enabled to also use that same comfort to console others.
While He pours out His comfort to us directly by a ministry of His Holy Spirit, God is also fond of using other people to comfort us. I have experienced this through my friends and family members. There is great pleasure in both giving and receiving comfort in God’s family. It’s fulfilling to be His instrument, and that’s a source of comfort as well.
The Friendship of Jesus
Jesus says, “No longer do I call you servants…but I have called you friends” (John 15:15). This stunning truth has become a deep daily comfort to me. Ever since I came to know Jesus as a teenager, I’ve had a friendship with Him; but it really hit home when my second best friend, Nanci, was no longer here for me. While other friendships have helped, nothing has meant more to me than the friendship of Jesus. It still does. Every day.
I have never felt closer to Him than I do now. I tell myself that Nanci now lives with her best friend and mine. And I am experiencing and sensing His presence with me every day. At her death, neither of us lost our best friend. He is still with both of us, even though we are not yet reunited.
That Jesus truly is and wants to be our friend is a revolutionary concept to many Christians. True, we should never deny or minimize the fact that we are God’s servants, and that itself is a high calling. But we should simultaneously affirm the wondrous fact that we are His children and friends. God can and does love His servants, but He certainly loves wholeheartedly His children and His friends. And He intends to do His best for us, even when that best takes a different form than we might have chosen.
Dwight L. Moody said, “A rule I have had for years is to treat the Lord Jesus Christ as a personal friend. His is not a creed, a mere doctrine, but it is He Himself we have.”
As we grieve, we find that grief itself is a companion; but our greater companion and closest friend is Jesus. He has said, “I will never leave you nor forsake you” (Hebrews 13:5). Jesus is our mentor and best friend, as well as Savior and Lord. Our relationship with Him grows as we spend time with Him—talking and listening to Him. As Oswald Chambers wrote, “The dearest friend on earth is a mere shadow compared to Jesus Christ.”
We Will Behold His Face
Suffering and weeping are real and profound, but for God’s children, they are temporary. One day, grief will end. Forever. Eternal joy is on its way. Jesus, our forever friend, “will wipe away every tear from their eyes, and death shall be no more, neither shall there be mourning, nor crying, nor pain.” This is the blood-bought promise of Jesus.
In the meantime, when our hearts ache, let’s turn to Jesus, our greatest source of comfort and peace. “This is my comfort in my affliction, that your promise gives me life” (Psalm 119:50).
