Sevgili eşim Nanci’nin kanserle mücadele ettiği dört yılı aşkın zaman boyunca, birçok iyi haber ve birçok kötü haber aldık. Üç ameliyatı, üç radyoterapi ve üç kemoterapi seansı boyunca duygularımız alt üst oldu.

Doktorun artık dördüncü evre kanser olduğunu ve ciğerlerine yayıldığını söylediği zamanı dün gibi hatırlıyorum. O gece birlikte dua ettik, daha sonra aşağı indim, koltuğun yanında dizlerimin üzerine çöktüm ve ağladım. Tanrı’ya yüreğimi açtım, yardım etmesi için yalvardım. 1. Petrus 5:7 bize  yapmamız gerekeni söyler: “Bütün kaygılarınızı O'na yükleyin, çünkü O sizi kayırır.”

Birdenbire yanımda birinin olduğunu hissettim. Gözlerimi açtım ve Golden Retriever cinsi köpeğimiz Maggie’nin ön patilerinin ellerimin yanında olduğunu gördüm. Bana sevgiyle baktı, gözyaşlarımı yaladı ve ne o ana kadar ne de sonrasında hiç çıkarmadığı kederli bir ses çıkardı. Bunu sadece bir inilti olarak tanımlayabilirim. Bu ses beni ürküttü.

Aklıma doğrudan, bizim inlediğimizi, tüm yaratılışın inlediğini ve Tanrı'nın Ruhu'nun sözle anlatılamayacak kadar derin iniltilerle bizim için aracılık ettiğini söyleyen Romalılar 8. bölüm geldi. Tanrı’mızın, benim ve köpeğimin, çok sevdiğimiz Nanci için birlikte inlediğini fark ettim. Bunun üzerine daha fazla ağladım, bu sefer iki yoldaşımla da büyük bir teselli buldum.

Tüm Tesellinin Tanrı’sı

Bir sene sonra, Nanci son nefesini verirken yanındaydım. Son derece üzgündüm ama
kocası olduğum ve ölüm bizi ayırana dek yanında olabildiğim için çok ayrıcalıklı hissettim. Cennete gitmesinden bu yana geçen iki yılı aşkın sürede yokluğu hissedilir oldu. Onun köpekler ve futbol hakkında sık sık gönderdiği mesajları ve Charles Spurgeon, J.I. Packer
ve diğerlerinden yaptığı harika alıntıları özlüyorum. Onun sesini ve her zaman yüksek sesli
ve bulaşıcı olan kahkahalarını özlüyorum.

Yas süreci çok zor oldu. Yine de Tanrı hayatımda lütfunu gösteriyor ve onsuz da ilerlememi sağlayacak tesellisini veriyor. (Bir gün İsa'nın huzurunda yeniden onunla birlikte olma beklentisi buna oldukça yardımcı oluyor!) Mezmur 16:8’de Davut şöyle der, “Gözümü Rab'den ayırmam, sağımda durduğu için sarsılmam.” Gözümü Rab’den ayırmamak, O’nun varlığının ve sürekli yardımının farkına varmaktır.

Bir çocuk bisikletinden düştüğünde babasının ona, “Tatlım, bunun olma nedeni şudur… senin hızını ve bisikletin ağırlığını ele aldığımızda, bu keskin dönüşü kaldıramadığını ve…” demesine ihtiyacı olmaz. Hayır. Çocuk basitçe teselli edilmek ister. Zaten çoğunu anlamayacağımız açıklamalara ihtiyacımız yoktur. İhtiyacımız olan, “Yüreği ezik olanları teselli eden Tanrı’dır” (2. Korintliler 7:6). Ben de dahil olmak üzere milyonlarca insan, kendilerine en karanlık anlarda sağladığı rahatlığı doğrular."Sen, ya Rab, bana yardım ettin, beni avuttun" (Mezmurlar 86:17). 

Joni Eareckson Tada ve Steve Estes When God Weeps (Tanrı Ağladığında) kitabında şöyle yazmaktadır,

Tanrı, tıpkı bir baba gibi sadece tavsiye vermez. Kendisini verir. Kederli dul kadına eş olur (Yeşaya 54:5). Kısır kadının tesellisi olur (Yeşaya 54:1). Öksüzlerin babası olur (Mezmur 10:14). Bekarlara damat olur (Yeşaya 62:5). Hastalara şifa verir (Mısır'dan Çıkış 15:26). Aklı karışık ve bunalımda olanlara mükemmel bir öğütçü olur (Yeşaya 9:6).

Pavlus şöyle der, “Her türlü tesellinin kaynağı olan Tanrı… her türlü sıkıntıda olanları teselli edebilmemiz için bizi bütün sıkıntılarımızda teselli ediyor” (2. Korintliler 1:3-4). Yas tutarken genellikle teselli vermeyi değil, sadece teselli edilmeyi düşünürüz. Yas tutarken teselli edilmenin tek odağımız olması gereken zamanlar vardır. Ancak Tanrı biziteselli ettiğinde, aynı teselliyi başkalarını da teselli etmek için kullanabiliriz.

Kutsal Ruh'un hizmeti aracılığıyla bize doğrudan teselli verirken, aynı zamanda Tanrı başka insanları da kullanmayı sever. Bunu arkadaşlarım ve aile üyelerim aracılığıyla deneyimledim. Tanrı'nın ailesinde hem teselli vermek hem de teselli almak büyük bir mutluluktur. O'nun bir hizmetkarı olmak tatmin edicidir ve bu da bir teselli kaynağıdır.

İsa’nın Dostluğu

İsa şöyle demiştir, “Artık size kul demiyorum… Size dost dedim” (Yuhanna 15:15). Bu çarpıcı gerçek benim için gündelik bir teselli kaynağı oldu. Gençken İsa'yı tanımaya başladığımdan beri O'nunla bir dostluğum oldu; ancak ikinci en iyi arkadaşım Nanci artık yanımda olmadığında bu beni gerçekten derinden etkiledi. Başka dostluklar yardımcı olsa da, hiçbir şey benim için İsa'nın dostluğundan daha önemli olmadı. Hala da öyle. Her gün.

Bugüne kadar kendimi O'na hiç bu kadar yakın hissetmemiştim. Kendime Nanci'nin artık benim ve kendisinin en iyi dostu ile birlikte yaşadığını söylüyorum. Her gün O'nun varlığının benimle birlikte olduğunu hissediyor ve yaşıyorum. Onun ölümünde bile ikimiz de en iyi dostumuzu kaybetmedik. Henüz yeniden bir araya gelmemiş olsak da O hala ikimizle de birlikte.

İsa'nın gerçekten dostumuz olması ve olmak istemesi birçok Hristiyan için devrim niteliğinde bir kavramdır. Evet, Tanrı'nın hizmetkarları olduğumuz gerçeğini asla inkar etmemeli ya da küçümsememeliyiz, bu da başlı başına yüce bir çağrıdır. Fakat aynı zamanda O’nun çocukları ve dostları olduğumuz harika gerçeği de kabul etmeliyiz. Tanrı hizmetkarlarını sevebilir ve sever de, fakat çocuklarını ve dostlarını kesinlikle tüm yüreğiyle sever. Bizim seçebileceğimizden farklı bir biçimde olsa bile, bizim için elinden gelenin en iyisini yapmak ister.

Dwight L. Moody şöyle demiştir, “Yıllardır uyguladığım bir kural, Rab İsa Mesih'e kişisel bir dost gibi davranmaktır. Bir inanç, bir doktrin değil, sahip olduğumuz O'nun kendisidir.”

Yas tutarken, kederin kendisinin bir yoldaş olduğunu görürüz; ama en büyük yoldaşımız ve
en yakın dostumuz İsa'dır. Şöyle demiştir, “Seni asla terk etmeyeceğim, seni asla yüzüstü bırakmayacağım” (İbraniler 13:5). İsa bizim yol gösterenimiz ve en iyi dostumuz olduğu kadar Kurtarıcımız ve Rabbimizdir. O'nunla olan ilişkimiz, O'nunla zaman geçirdikçe, O'nunla konuştukça ve O'nu dinledikçe gelişir. Oswald Chambers'ın yazdığı gibi, “Yeryüzündeki en yakın arkadaş, İsa Mesih'e kıyasla sadece bir gölgedir.”

O’nun Yüzünü Göreceğiz

Acı çekmek ve ağlamak son derece gerçek ve derindir, ancak Tanrı'nın çocukları için bunlar geçicidir. Bir gün keder sona erecek. Sonsuza dek. Sonsuz sevinç yakındır. Sonsuza dek dostumuz olan İsa, “onların gözlerinden bütün yaşları silecek ve artık ne ölüm, ne yas, ne ağlama, ne de acı olacak.” (Vahiy 21:4). Bu İsa'nın kanıyla verdiği vaattir.

Bu süre boyunca, yüreklerimiz acı çektiğinde, en büyük teselli ve esenlik kaynağımız olan İsa'ya dönelim. “Acı çektiğimde beni avutan budur, sözün bana yaşam verir” (Mezmurlar 119:50).

The Comfort and Friendship of Jesus in Our Grief

Over the four-plus years my beloved wife Nanci faced cancer, there were many good reports and many bad ones. We rode a roller coaster of emotions throughout her three surgeries, three rounds of radiation, and three rounds of chemo.

I vividly remember the day when the doctor said it was now stage-four cancer that had spread to her lungs. That night we prayed together, and then I went downstairs, got on my knees by the couch, buried my face in my hands, and wept. I poured out my heart to God, begging Him to intervene. I  did what 1 Peter 5:7 tells us to do: “Cast all your anxiety on him because he cares for you” (NIV).

Suddenly I felt a presence beside me. I opened my eyes and saw our Golden Retriever Maggie’s front paws next to my hands. She gave me a look of loving concern, licked my tears, and then made a loud mournful sound she had never made before and never did after. I can only describe it as a groan. It startled me.

I thought immediately of Romans 8 which tells us that we groan, the whole creation groans, and God’s Spirit intercedes for us with groanings too deep for words. I realized that three of us were groaning together for Nanci, who we all loved—our God, myself, and our dog. And then I wept more, this time finding great comfort in both my companions.

The God of All Comfort

A year later, I was there when Nanci took her last breath. I felt profoundly sad, yet so privileged to have been her husband and to be there till death did us part. In the over two years now since she relocated to Heaven, her absence has been palpable. I miss her frequent texts about dogs and football and great quotes from Charles Spurgeon and J. I. Packer and others. I miss the sound of her voice and her laughter, always so loud and contagious.

The grief has been difficult. Yet God has been doing a work of grace in my life, bringing me comfort that allows me to go forward without her. (This is greatly helped by the anticipation of one day being with her again in the presence of Jesus!) In Psalm 16:8 David says, “I have set the LORD always before me; because he is at my right hand, I shall not be shaken.” To set God before me is to recognize His presence and constant help.

When a child falls off a bike, she doesn’t need her father to say, “Sweetheart, here’s why it happened—given your speed and the weight of this bike, it couldn’t tolerate that sharp turn and…” No. The child simply wants comfort. We don’t need explanations, most of which we wouldn’t understand anyway. We need “God, who comforts the downcast” (2 Corinthians 7:6). Millions of people, including me, attest to the comfort He has brought them in their darkest hours. “…you, LORD, have helped me and comforted me” (Psalm 86:17).

Joni Eareckson Tada and Steve Estes write in When God Weeps,

God, like a father, doesn’t just give advice. He gives himself. He becomes the husband to the grieving widow (Isaiah 54:5). He becomes the comforter to the barren woman (Isaiah 54:1). He becomes the father of the orphaned (Psalm 10:14). He becomes the bridegroom to the single person (Isaiah 62:5). He is the healer to the sick (Exodus 15:26). He is the wonderful counselor to the confused and depressed (Isaiah 9:6).

Paul says, “[The] God of all comfort... comforts us in all our affliction, so that we may be able to comfort those who are in any affliction, with the comfort with which we ourselves are comforted by God” (2 Corinthians 1:3–4). Often when we are grieving, we think only of receiving comfort, not giving it. There are times in grief when receiving needs to be our sole focus. But when God comforts us, we are enabled to also use that same comfort to console others.

While He pours out His comfort to us directly by a ministry of His Holy Spirit, God is also fond of using other people to comfort us. I have experienced this through my friends and family members. There is great pleasure in both giving and receiving comfort in God’s family. It’s fulfilling to be His instrument, and that’s a source of comfort as well.

The Friendship of Jesus

Jesus says, “No longer do I call you servants…but I have called you friends” (John 15:15). This stunning truth has become a deep daily comfort to me. Ever since I came to know Jesus as a teenager, I’ve had a friendship with Him; but it really hit home when my second best friend, Nanci, was no longer here for me. While other friendships have helped, nothing has meant more to me than the friendship of Jesus. It still does. Every day.  

I have never felt closer to Him than I do now. I tell myself that Nanci now lives  with her best friend and mine. And I am experiencing and sensing His presence with me every day. At her death, neither of us lost our best friend. He is still with both of us, even though we are not yet reunited.

That Jesus truly is and wants to be our friend is a revolutionary concept to many Christians. True, we should never deny or minimize the fact that we are God’s servants, and that itself is a high calling. But we should simultaneously affirm the wondrous fact that we are His children and friends. God can and does love His servants, but He certainly loves wholeheartedly His children and His friends. And He intends to do His best for us, even when that best takes a different form than we might have chosen.   

Dwight L. Moody said, “A rule I have had for years is to treat the Lord Jesus Christ as a personal friend. His is not a creed, a mere doctrine, but it is He Himself we have.”

As we grieve, we find that grief itself is a companion; but our greater companion and closest friend is Jesus. He has said, “I will never leave you nor forsake you” (Hebrews 13:5). Jesus is our mentor and best friend, as well as Savior and Lord. Our relationship with Him grows as we spend time with Him—talking and listening to Him. As Oswald Chambers wrote, “The dearest friend on earth is a mere shadow compared to Jesus Christ.”

We Will Behold His Face

Suffering and weeping are real and profound, but for God’s children, they are temporary. One day, grief will end. Forever. Eternal joy is on its way. Jesus, our forever friend, “will wipe away every tear from their eyes, and death shall be no more, neither shall there be mourning, nor crying, nor pain.” This is the blood-bought promise of Jesus.

In the meantime, when our hearts ache, let’s turn to Jesus, our greatest source of comfort and peace. “This is my comfort in my affliction, that your promise gives me life” (Psalm 119:50).