Ман нӯҳ роман навиштаам. Тасаввур кунед, ки шумо метавонед бо қаҳрамонҳои китобҳоям сӯҳбат кунед. Агар шумо аз онҳо мепурсидед: «Камтар азоб кашидан мехоҳед?», ман боварӣ дорам, ки онҳо ҷавоб медоданд: «Ҳа!»

Ман ба қаҳрамонҳои китобҳоям ҳамдардӣ мекунам. Аммо чун муаллиф медонам, ки дар охир тамоми азобҳои онҳо маъно доранд, чунки онҳо барои калон шудани онҳо ва барои ҳикояи наҷотбахш муҳиманд.

Худо ҳар яки моро ба ҳикояи худ даровардааст. Мо қисми чизе ҳастем, ки аз худамон хеле бузургтар аст. Худо моро даъват мекунад, ки ба Ӯ бовар кунем, то ин ҳикояро бо ҳам бофем, то дар он охире, ки ҳеҷ гоҳ охир намеёбад, мо Ӯро парастиш кунем ва аз ҳунари беназири ҳайратовар ҳикояҳои бо ҳам бофташуда ҳайрон бимонем.

Азоби беҳуда?

Аммо мисли қаҳрамонҳои хаёлии ман, ки аз стратегияҳои ман бехабаранд, мо дурро дида наметавонем, то бинем, ки қисмҳои ҳаёти мо чӣ тавр дар нақшаи умумии Худо ҷойгир мешаванд. Саратон, маъюбиятҳо, садамаҳо ва дигар талафот ва ғаму ғуссаҳо ба таври фоҷеа бемазмун менамоянд. Аммо танҳо аз он ки мо дар азобҳо ҳеҷ маъно намебинем, онҳо маъно надоранд ҳисоб намешавад.

Ҷони Эрексон Тада панҷоҳумин соли ҳаёти худро дар аробачаи маъюбӣ ҷашн мегирад. Оё калимаи «ҷашн гирифтан» дар ин ҷо номуносиб ба назар мерасад? Барои худи Ҷонии 17-сола, ки он вақт бо тамоми вуҷуд мехост ба ҳаёти худ хотима диҳад, ин калима бешубҳа нодуруст менамуд. Вале вақте ки мо ба гузашта менигарем, мо рушду камоли бениҳоят бузурги хислати ӯ ва ҳаёти бешумори одамонро — аз ҷумла оилаи худи маро — мебинем, ки Худо тавассути Ҷони ба онҳо таъсир расондааст. Китоби Муқаддас ба мо таълим медиҳад, ки дар дастони пур аз муҳаббати Худои Ҳокими мо, ҳеҷ як азобу ранҷе, ки мо бо он рӯбарӯ мешавем, ҳеҷ гоҳ бемаъно нест, новобаста аз он ки дар он лаҳза барои мо чӣ гуна ба назар мерасад.

Худо чанд маротиба дар он ҳодисаҳое, ки ҳангоми рӯй доданашон бемаъно ба назар мерасанд, мақсаду ҳадафе дорад?

Ҳама чиз барои абадияти неки мост

Румиён 8:28 яке аз тасдиқотҳои ҷолибтарин дар Китоби Муқаддас аст: «Ҳамчунин мо медонем, ки Худо барои ҳамаи онҳое, ки Ӯро дӯст медоранду аз рӯйи хости Ӯ даъват шудаанд, оқибати ҳама чизро ба хайр мегардонад.» Маънои порча нишон медиҳад, ки дар ҷаҳони пур аз нола ва нооромӣ, ғамхории Худо дар он аст, ки фарзандонашро ба сурати Масеҳ монанд кунад. Ва Ӯ ба воситаи ҳолатҳои мушкили ҳаёти мо барои калон шудан дар монандии мо ба Масеҳ кор мекунад.

Дар Китоби Румиён 8:28 дар вақти Аҳди Қадим Юсуф ба бародаронаш (ки ӯро ба ғуломӣ фурӯхта буданд) гуфт: «Шумо дар ҳаққи ман қасди бад доштед, вале Худо онро ба некӯӣ гардонид, то коре кунад, ки мардуми зиёдро зинда нигоҳ дорад, чунон ки имрӯз воқеъ шудааст.» (Ҳастӣ 50:20).

«Худо онро ба некӯӣ гардонид» нишон медиҳад, ки Худо на танҳо аз вазъияти бад беҳтарӣ пайдо кард; балки, пурра огоҳ аз он, ки бародарони Юсуф чӣ хоҳанд кард, ва озодона гуноҳи онҳоро иҷозат дода, Худо ният дошт, ки он вазъияти бадро барои некӣ истифода барад. Ӯ ин корро мувофиқи нақшаи худ, ки дар абадӣ гузошта буд, иҷро кард. Фарзандони Худо « Ин тақдирро Худо аз аввал барои мо ба нақша гирифта буд ва Ӯ ҳама вақт хосту фикрашро ба амал меоварад.» (Эфсӯсиён 1:11).

Ягон чиз дар кори Худо дар ҳаёти Юсуф нишон намедиҳад, ки Ӯ дар ҳаёти дигар фарзандонаш низ ҳамин тавр амал намекунад. Дар асл, Румиён 8:28 ва Эфсӯсиён 1:11 таъкид мекунанд, ки Ӯ бо мо низ ҳамин тавр амал мекунад.

Шумо ба ваъдае ки дар Румиён 8:28 ҳаст боварӣ доред? Бадтарин чизҳое, ки бо шумо рӯй додаанд, муайян кунед ва баъд аз худ пурсед, ки оё ба Худо боварӣ доред, ки он чизҳоро барои некии шумо истифода хоҳад кард. Китоби Муқаддас тасдиқ мекунад, ки Ӯ ин корро хоҳад кард.

Тӯҳфаи боварии мост

Агар мо аз беақлии худ гумон кунем, ки Падари мо ба боварии мо ҳақ надорад, то он вақте ки ҳикмати беандозаи худро пурра нафаҳмонад, мо вазъияти ғайриимкон месозем — на аз сабаби маҳдудиятҳои Ӯ, балки аз сабаби маҳдудиятҳои худ (нигаред Ишаё 55:8–9).

Баъзан, мисли он чи дар охир бо Юсуф рӯй дод, Худо ба мо аз фаҳмиши Худ ба мо мекушояд. Чанд вақт пеш дӯсти ман дар як садамаи вазбин ҷароҳат гирифт ва барқароршавии боазоб дошт. Аммо ин ҳаёти ӯро наҷот дод. Санҷишҳои тиббӣ ҳолати дигареро кушоданд, ки ба он ба садама алоқае надошт ва ба нигоҳ кардани фаврӣ ниёз дошт.

Дар он ҳолат сабаби рӯй доданӣ садама равшан шуд. Дар дигар ҳолатҳо мо сабабҳоро намедонем. Аммо бо назардошти ҳамаи он чизе, ки намедонем, чаро мо гумон мекунем, ки надонистани сабаб ин маънои набудани онҳоро дорад? Танҳо Худо метавонад муайян кунад, ки чӣ беҳуда аст ва чӣ не. (Оё марги даҳшатноки Исо дар он замон ҳам беасос ва ҳам беҳуда наменамуд?)

Саршавӣ ба хурсандии абадӣ

Агар дар вақти рӯбарӯ шудан бо озмоишҳояш ба ӯ имконият медоданд, ман боварӣ дорам, ки Юсуф аз саҳнаи ҳикояи Худо мебаромад. Дар миёнаи ҳикояи Айюб — бо даҳ фарзанди мурда, бадани пур аз ҷароҳатҳои дарднок ва гӯё Худо ӯро партофта бошад — аз ӯ мепурсидед, ки оё мехоҳад аз он берун шавад. Ман ҷавоби ӯро медонам, чунки дар Айюб 3:11 ӯ гуфтааст: «Чаро вақте ки аз батн берун омадам, намурдам?»

Аммо ҳоло ҳамааш дар гузашта. Дар рӯи замини нави оянда дар як зиёфати боҳашамат назди Айюб, Юсуф ва Исо нишаста, аз онҳо пурсед: «Оё ҳамаи он меарзид?»

«Албатта», — мегӯяд Аюб. Юсуф бо розигӣ сар меҷунбонад. Ҳеҷ зарурат нест, ки ҳайрон шавем, Исо чӣ гуна ҷавоб хоҳад дод.

Як рӯз мо низ онҳоро дар маънои том ва бо назари абадӣ хоҳем дид: меҳрубониҳои дардомези Худо, ки баъзеашонро ҳеҷ гоҳ намефаҳмидем ва аз баъзеашон нороҳат мешудем. Мо ҳайрон хоҳем шуд, ки чаро дуо мекардем, ки бисёртар монанди Исо шавем, вале баъд аз Худо илтиҷо мекардем, ки он чизеро, ки Ӯ барои ҷавоб ба он дуоҳо фиристода буд, аз мо гирад.

«Барои ҳамин мо ҳаргиз рӯҳафтода намешавем. ...Зеро ранҷу азоби ҳозираи мо ночиз ва зудгузар аст. Аммо он барои мо чунон шукӯҳу бузургие меорад, ки аз ранҷу азоб беҳад бузургтар аст ва абадӣ мемонад. Мо на ба чизҳое, ки мебинем, балки ба чизҳое, ки намебинем, чашм дӯхтаем. Зеро чизҳои заминӣ, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд, вале чизҳои осмонӣ, ки дида намешаванд, абадианд» (2 Қӯринтиён 4:16–18, CSB).

Имон ин аст, ки имрӯз ба он чизе бовар кунем, ки як рӯз, ба гузашта нигоҳ карда, хоҳем дид, ки он ҳамеша ҳақиқат буд.

Нагузорем, ки то панҷ дақиқа пас аз маргамон интизор шавем, то ба он бовар кунем, ки Худо ҳамеша ҳақ аст. Биёед инро ҳамин ҷо ва ҳозир омӯзем, чашмҳоямонро ба Наҷотбахши бомарҳамат, ҳоким ва ҳамеша ҳадафрас нигаронда.

Trusting God When the Pain Seems Pointless

I’ve written nine novels. Suppose you could interview characters from my books. If you asked them, “Would you like to suffer less?” I’m sure they’d answer, “Yes!”

I empathize with my characters. But as the author, I know that in the end all their suffering will be worth it, since it’s critical to their growth, and to the redemptive story.

God has written each of us into His story. We are part of something far greater than ourselves. God calls upon us to trust Him to weave that story together, so that, in the end that will never end, we will worship Him, slack-jawed at the sheer genius of His interwoven plot lines.

Pointless Pain?

But like my fictional characters, who are clueless to my strategies, we lack the perspective to see how parts of our lives fit into God’s overall plan. Cancer, disabilities, accidents, and other losses and sorrows appear devastatingly pointless. However, just because we don’t see any point in suffering doesn’t prove there is no point.

Joni Eareckson Tada is celebrating her fiftieth year in a wheelchair. Does celebrating seem the wrong word? It certainly would have to Joni as a 17-year-old desperately wanting to end her life. Yet looking back, we see her exponential character growth and the countless lives — my family’s included — God has touched through Joni. Scripture teaches us that in our sovereign God’s loving hands, no suffering we face is ever purposeless, no matter how it seems at the moment.

How many times does God have a purpose in events that seem senseless when they happen?

All Things for Our Eternal Good

Romans 8:28 is one of the most arresting statements in Scripture: “We know that for those who love God all things work together for good, for those who are called according to his purpose.” The context shows that in a groaning, heaving world, God’s concern is conforming His children to Christ’s image. And He works through the challenging circumstances of our lives to develop our Christlikeness.

In the Romans 8:28 of the Old Testament, Joseph said to his brothers (who’d sold him into slavery), “As for you, you meant evil against me, but God meant it for good, to bring it about that many people should be kept alive” (Genesis 50:20).

“God meant it for good” indicates God didn’t merely make the best of a bad situation; rather, fully aware of what Joseph’s brothers would do, and freely permitting their sin, God intended that the bad situation be used for good. He did so in accordance with His plan from eternity past. God’s children have “been predestined according to the purpose of him who works all things according to the counsel of his will” (Ephesians 1:11).

Nothing about God’s work in Joseph’s life suggests He works any differently in the lives of His other children. In fact, Romans 8:28 and Ephesians 1:11 are emphatic that He works the same way with us.

Do you believe the promise of Romans 8:28? Identify the worst things that have happened to you, and then ask yourself if you trust God to use those things for your good. The Bible asserts that He will.

The Gift of Our Trust

If we foolishly assume that our Father has no right to our trust unless He makes His infinite wisdom completely understandable, we create an impossible situation — not because of His limitations, because of ours (see Isaiah 55:8–9).

Occasionally, like Joseph eventually experienced, God gives us glimpses of His rationale. Some time ago, a friend of mine endured a serious accident and a painful recovery. But it saved his life. Medical tests revealed an unrelated condition that needed immediate attention.

In that case, a compelling reason for the accident became clear. In other cases, we don’t know the reasons. But given all that we don’t know, why do we assume our ignorance of the reasons means there are no reasons? Only God is in the position to determine what is and isn’t pointless. (Didn’t the excruciating death of Jesus appear both gratuitous and pointless at the time?)

A Head Start on Eternal Joy

Given the option while facing his trials, I’m confident Joseph would have walked off the stage of God’s story. In the middle of Job’s story — with ten children dead, his body covered in boils, apparently abandoned by God — ask him if he wants out. I know his answer because in Job 3:11 he said, “Why did I not perish at birth?”

But that’s all over now. On the coming New Earth, sit by Job and Joseph and Jesus at a lavish banquet. Ask them, “Was it really worth it?”

“Absolutely,” Job says. Joseph nods emphatically. No need to wonder how Jesus will respond.

One day, we too will see in their larger context, with an eternal perspective, God’s severe mercies, some of which we never understood, and others we resented. We’ll wonder why we prayed to be more like Jesus but then begged God to remove what He sent to answer those prayers.

“Therefore we do not give up. . . . For our momentary light affliction is producing for us an absolutely incomparable eternal weight of glory. So we do not focus on what is seen, but on what is unseen. For what is seen is temporary, but what is unseen is eternal” (2 Corinthians 4:16–18, CSB).

Faith is believing today what one day, in retrospect, we will see to have been true all along.

Let’s not wait until five minutes after we die to trust that God always has a point. Let’s learn to do it here and now, eyes locked on our gracious, sovereign, and ever-purposeful Redeemer.