Мушкили дар он ки чӣ хел мо бо Худое, ки аз бадӣ нафрат дорад, метавонем оштӣ шавем, калонтарин мушкилии таърихӣ аст. Пеш аз он ки мо Худоро дар Биҳишт бубинем, бояд ягон чизе ба таври куллӣ иваз шавад. Ин бузургтарин роҳи ҳалро талаб мекунад, ки то ҳол пайдо кардаем.

Ана инро мо бояд донем:

1. «Ва Худо одамро ба сурати Худ офарид, ӯро ба сурати Худо офарид; онҳоро марду зан офарид. » (Ҳастӣ 1:27).

Худо одамонро бо сифатҳои шахсӣ ва дар муносибат мисли худ офаридааст (Китоби Ҳастӣ 1:26) ва мехост бо онҳо муносибати самимӣ дошта бошад. Аммо чизе хеле бад рӯй дод. Вақте Одам ва Ҳавво дар Боғи Эден маслиҳати Шайтонро маъқул карданд (Китоби Ибтидо 3), гуноҳ ҷаҳонро заҳролуд кард ва ҳоло мо ҳама бо хоҳиши анҷом додани корҳоро бо хоҳиши худ, на ба хоҳиши Худо, ба дунё меоем.

2. «Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз нури шукӯҳу бузургии Худо маҳрум шудаанд.» (Румиён 3:23).

Гуноҳҳои мо бар зидди Худои нек ва муқаддас моро аз Ӯ дур кардаанд (нигаред Ишаё 59:2). Худо « наметавонӣ шароратро бубинӣ » (Ҳабаққуқ 1:13). Бо гуноҳ мо муносибатамонро бо Худо аз даст медиҳем ва якҷоя бо он хушбахтии худро. Натиҷаи ҳамаи ин марг аст. Марги рӯҳонӣ ҷудо шудан аз Худо дар макони воқеиест, ки онро Дӯзах меноманд. Марги ҷисмонӣ адо шудани имконияти мо барои барқарор кардани муносибат бо Худо ва пешгирӣ аз маҳкумияти абадӣ (Ибронӣ 9:27).

3. «Зеро оқибати гуноҳ марг аст, лекин туҳфаи Худо – ҳаёти абадӣ аст, ки ба воситаи Худовандамон Исои Масеҳ дода мешавад.» (Румиён 6:23).

Ҳеҷ коре нест, ки мо карда тавонем, то худро ба Худо баргардонем. Ӯ муқаддас аст, мо не. Дар асл, Ӯ мегӯяд, ки ҳатто амалҳои неки мо мисли либосҳои ифлосанд (нигаред Ишаё 64:6). Аммо Худо моро он қадар дӯст дошт, ки Писараш Исоро, ки ба пуррагӣ Худо ва ба пуррагӣ инсон аст, фиристод, то моро аз марг наҷот диҳад ва ба мо ҳаёт диҳад (Юҳан. 3:16). «Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо бо он исбот менамояд, ки ҳанӯз дар вақти гунаҳкор буданамон Масеҳ барои мо мурд.» (Румӣён 5:8).

Исо ба салиб рафт, то нархи гуноҳҳои моро супорад. Ӯ барои мо он кореро кард, ки мо наметавонистем барои худ анҷом диҳем. Вақте Исо барои мо мурд, Ӯ гуфт: «Иҷро шуд» (Юҳанно 19:30). Калимаи юнонӣ, ки бо «иҷро шуд» тарҷума шудааст, дар болои варақаҳои қарзӣ навишта мешуд, вақте ки онҳо бекор мешуданд. Ин маънои «пурра нархро додан»-ро дошт. Сипас Исо аз қабр бархост ва бар гуноҳ ва марг ғолиб омад (нигаред 1 Қӯринтиён 15:3-4).

4. «Охир, шумо аз рӯйи файзу баракати Худо ба воситаи имонатон наҷот ёфтаед. Яъне наҷот на маҳсули кори шумо асту на натиҷаи кирдору рафторатон, балки туҳфаи Худост. Бино бар ин, ҳеҷ кас фахр карда наметавонад» (Эфсӯсиён 2:8-9).

Бузургтарин неъмати Худо барқарорсозии муносибат бо Ӯст, ки моро аз дӯзах наҷот дода, ба биҳишт роҳ медиҳад (Юҳанно 3:36). Ин тӯҳфа на ба сазовории мо, балки танҳо ба кори файзи Масеҳ дар салиб асос ёфтааст (нигаред Тит 3:5). Ӯ ягона роҳ ба сӯи Худо аст. Ӯ гуфт: «Ман роҳ ва ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас пеши Падар намеояд, магар ин ки фақат ба воситаи Ман " (Юҳанно 14:6).

5. «Агар ту бо даҳонат эътироф намоӣ, ки Исо Худованд аст ва дар дилат имон оварӣ, ки Худо Исоро аз мурдагон зинда кардааст, наҷот меёбӣ.» (Румӣён 10:9).

Барои он ки бо Худо дар ростӣ бошем, мо бояд гуноҳҳои дилу амалҳоямонро эътироф кунем ва аз Ӯ бахшиш пурсем. Агар ин корро кунем, Ӯ бо файз ваъда медиҳад, ки моро пурра мебахшад: « Вале агар ба гуноҳҳои худ иқрор шавем, он гоҳ Худо, ки бовафо ва одил аст, гуноҳҳои моро мебахшад ва аз ҳар нодурустӣ моро пок месозад.» (1 Юҳанно 1:9). Сипас мо бояд ба дигарон тасдиқ кунем, ки Исои Масеҳ, ки эҳё шудааст, Парвардигори мост.

6. «Ҳар касе, ки сухани Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, соҳиби ҳаёти абадӣ мебошад. Инчунин он кас ҳукм карда намешавад, балки аллакай аз марг ба ҳаёт гузаштааст.» (Юҳанно 5:24).

Ҳаёте, ки мо орзу дорем, дар Масеҳ ба мо бепул дода шудааст. Мо метавонем ба ваъдаи Ӯ бовар кунем ва Ӯро даъват кунем, то моро наҷот диҳад, ва бо фурӯтанӣ тӯҳфаи ҳаёти ҷовидонии Ӯро қабул кунем: «ҳар касе ки номи Худовандро ба забон гирифта, фарёд кунад, наҷот хоҳад ёфт». (Румӣён 10:13). Рӯҳи Муқаддаси Худо дар мо сокин аст ва ба мо ёрдам мекунад, ки ба Ӯ итоат кунем (нигаред 2 Тимотиён 1:14).

Башорати хуш «хабари хушбахтӣ» номида мешавад (Ишаё 52:7). Исо гуфт: «Ман омадаам, ки гӯсфандонам ҳаёт дошта бошанд ва ҳаёташон фаровон бошад» (Юҳанно 10:10). Худо дар Масеҳ ба мо ҳаёт ва хушбахтиеро пешкаш мекунад, ки мо онро орзу дорем, ва мехоҳад, ки мо то абад аз он лаззат барем. Ин дуоест, ки метавонад ба шумо дар тасдиқи имони худ ба Исо ёрдам кунад. Танҳо такрор кардани ин калимаҳо ҷоду нест, аммо онҳо метавонанд ба шумо ёрдам кунанд, ки аз дил ба Худо он чи дар дилатон аст, ба таври самимӣ баён кунед:

Худо, ман бовар дорам, ки Ту Писари Худро, Исоро, фиристодӣ, то дар салиб бимирад ва барои ҳамаи гуноҳҳои ман нарх супорад. Ман бовар дорам, ки Исо тавассути эҳё шуданаш аз мурдагон, гуноҳ ва маргро мағлуб кард. Ҳатто, ки бовар кардан ба ин барои ман душвор аст, аз Ту мепурсам, ки дар дилу ақли ман кор кунӣ, то беимониамро мағлуб созӣ. Ба ман ёрдам кун, ки ба он чи Китоби Муқаддас мегӯяд бовар кунам — ки Ту, Исо, Худо-инсон ҳастӣ, ки омадӣ, то маро аз гуноҳ ва марг наҷот диҳӣ ва ба пеши Падар баргардонӣ.

Худовандо, ман аз ҳамаи гуноҳҳоям, аз ҷумла аз худхоҳии худам пушаймонам ва тавба кардан мехоҳам. Ман гуноҳҳоямро ба гардан мегирам ва медонам, ки ҳанӯз ҳамаи онҳоро дарк накардаам, вале аз Ту хоҳиш дорам, ки маро аз онҳо огоҳ созӣ. Бо қуввату мадади Ту мехоҳам аз бадкорӣ рӯй гардонам ва аз ҳар кори ҳаётиам, ки Туро хуш намеояд — на танҳо аз рафторҳоям, балки аз фикру андешаҳоям низ — даст кашам. Ман мехоҳам шодӣ ва лаззати як инсони нав шудан ва соҳиби ҳаёти нав гаштанро эҳсос кунам. Ман худамро пурра ба Ту месупорам

Худовандо, ман бахшиши Туро бо миннатдорӣ қабул мекунам ва аз Ту хоҳиш мекунам, ки Наҷоткор, Парвардигор ва Подшоҳи ман бошӣ. Илтимос Худоҷон, ба дили ман ворид шав ва ба ман нерӯ деҳ, то ҳаёти наверо сар кунам. Қалби маро аз меҳру муҳаббати Худ пур бикун. Ба ман ёрӣ деҳ, то аз Китоби Муқаддас ва аз пайравони Ту биёмӯзам, ки чӣ гуна мисли як инсони дилаш ивазшуда зиндагӣ кунам — инсоне, ки дигаронро дӯст медорад ва мебахшад, ҳамон тавре ки Ту маро дӯст медорӣ ва мебахшӣ. Шукронаи Ту.

Ман ҳамаи ин чизҳоро ба номи Исо мепурсам. Омин.

Вақте ки шумо Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардед, яке аз муҳимтарин қадамҳое, ки бояд гузоред, ин пайвастан ба узви оилаи масеҳиён аст, ки онро калисо меноманд. Калисои хуб Каломи Худоро таълим медиҳад ва ба шумо меҳру муҳаббат, ёрӣ ва дастгирӣ мебахшад. Агар дар бораи Исо саволҳои бештаре дошта бошед, ҷавобҳояшро аз ҳамон ҷо пайдо карда метавонед. Дар пайи ҷустуҷӯи нафароне бошед, ки Каломи Худоро медонанд ва метавонанд ба шумо кӯмак кунанд, то муносибати худро бо Исо амиқтар созед! Китоби Муқаддасро бихонед, дуо гӯед, имони худро бо дигарон баҳам бинед ва мунтазам бо халқи Худо гирд оед

Ҳамчунин бубинед: Оё шумо медонед, ки ба биҳишт меравед? Ва оё EPM метавонад калисоҳои наздикро ба ман тавсия диҳад?

Our Problem, God’s Solution

The problem of how we could possibly be reconciled with a God who hates evil is the greatest problem of history. Before we can see God in Heaven, something must radically change. This calls for no less than the greatest solution ever devised.

Here is what we need to know:

1. “God created mankind in his own image...God saw all that he had made, and it was very good” (Genesis 1:27, 31).

God made human beings with personal and relational qualities like His own (Genesis 1:26) and desired to have a delightful relationship with them. But something went terribly wrong. When Adam and Eve chose to follow Satan’s advice in the Garden of Eden (Genesis 3), sin poisoned the world and now we are all born with the desire to do things our own way, not God’s.

2. "For all have sinned, and come short of the glory of God" (Romans 3:23).

Our sins against a good and holy God have distanced us from Him (see Isaiah 59:2). God “cannot tolerate wrongdoing” (Habakkuk 1:13). Through sin we forfeit a relationship with God, and along with it our happiness.  The result of all this is death. Spiritual death is separation from God in a very real place called Hell. Physical death marks the end of our opportunity to enter into a relationship with God and avoid eternal condemnation (Hebrews 9:27).

3. “The wages of sin is death, but the gift of God is eternal life in Christ Jesus our Lord” (Romans 6:23).

There is absolutely nothing we can do to restore ourselves to God. He is holy, we are not. In fact, He says even our good deeds are like filthy rags (see Isaiah 64:6). But God loved us so much He sent us His Son Jesus, fully God and fully man, to deliver us from death and give us life (John 3:16).  "God demonstrates His own love toward us…while we were still sinners, Christ died for us" (Romans 5:8).

Jesus went to the cross to pay the price for our sins. He did for us what we couldn’t do for ourselves. When Jesus died for us, He said, “It is finished” (John 19:30). The Greek word translated “it is finished” was written across certificates of debt when they were canceled. It meant “paid in full.” Jesus then rose from the grave, conquering sin and death (see 1 Corinthians 15:3-4).

4. “For it is by grace you have been saved, through faith—and this is not from yourselves, it is the gift of God—not by works, so that no one can boast” (Ephesians 2:8-9).

God’s greatest gift is a restored relationship with Himself, delivering us from Hell and granting us entry into Heaven (John 3:36). This gift depends not on our merit but solely on Christ’s work of grace for us on the cross (see Titus 3:5). He is the one and only way to God. He said, “I am the way and the truth and the life. No one comes to the Father except through me” (John 14:6).

5. “If you confess with your mouth Jesus as Lord, and believe in your heart that God raised Him from the dead, you will be saved" (Romans 10:9).

To be right with God, we must admit our sinful hearts and actions, and ask God’s forgiveness. If we do, He graciously promises full forgiveness: “If we confess our sins, he is faithful and just and will forgive us our sins and purify us from all unrighteousness” (1 John 1:9). Then we are to affirm to others that the resurrected Jesus is our Lord.

6. "Whoever hears my word and believes Him who sent me has eternal life and will not be condemned; he has crossed over from death to life” (John 5:24).

The life we long for is freely offered to us in Christ. We can believe His promise and call on Him to save us, humbly accepting His gift of eternal life: “Everyone who calls on the name of the Lord will be saved” (Romans 10:13). God’s Holy Spirit indwells us and helps us obey Him (see 2 Timothy 1:14). 

The gospel is called the “good news of happiness” (Isaiah 52:7). Jesus said, “I have come that they may have life, and have it to the full” (John 10:10). God offers us in Christ the life and happiness we crave and He wants us to enjoy forever. Here’s a prayer that may help you affirm your faith in Jesus. There’s no magic in just saying the words, but they may help you genuinely express to God what’s in your heart:

God, I believe you sent your Son Jesus to die on the cross to pay the price for all my sins. I believe Jesus conquered sin and death through His resurrection from the dead. To the degree I find any of this difficult to believe, I ask that you work in my heart and mind to overcome my unbelief. Help me to trust what the Bible says—that you, Jesus, are the God-man who came to rescue me from sin and death and to restore me to the Father.

I am sorry for and want to repent of my sins, including my self-centeredness. I confess my sins, realizing I’m not yet aware of all of them, but I ask you to make me more aware. With your strength I want to turn away from doing wrong, and give up every part of my life that doesn’t please you—not just my actions but my attitudes. I want to experience the joy of being a new person and living a new life. I surrender myself to you.

I gratefully receive your forgiveness and ask you to be my Savior and Lord and King. Please come to indwell me and empower me to live a new life. Fill me with your love. Help me to learn from your Word and your followers how to live as a transformed person who loves and forgives others as you love and forgive me. Thank you.

I ask all these things in the name of Jesus. Amen.

Once you’ve accepted Christ as your Savior, one of the most important things you need to do is become part of a family of Christians called a church.  A good church will teach God’s Word and provide love, help, and support. If you have further questions about Jesus, you can find answers there. Seek out people who know God’s Word and can help you grow in your relationship with Jesus! Read the Bible, pray, share your faith, and gather regularly with God’s people. “Grow in the grace and knowledge of our Lord and Savior Jesus Christ” (2 Peter 3:18).