Ман дар оилаи беимон калон шудаам ва якум бор дар бораи Масеҳ дар наврасӣ шунидаам. Дар аввал, ҳикояҳои Китоби Муқаддас мисли афсонаҳои юнонӣ ва комиксҳое, ки ман дӯст медоштам буданд. Баъд ман Инҷилро хондам ва бовар кардам, ки Исо ҳақиқӣ аст ва баъд суперқаҳрамонҳо танҳо сояи Ӯ шуданд. Вақте ки Исо маро наҷот дод,манонвақтхушбахтииҳақиқироэҳсоскардам, китоинвақтнадидабудамваҳеҷгоҳонрофаромӯшнамекунам. Хурсандии дили ман натиҷаи аз нав таваллуд шудан, бахшида шудан ва аз ҷониби Рӯҳи Худо пур шудан буд. «Хушо касе ки ҷиноятҳояш сомурзида ва хатоҳояш пӯшида шудааст.» (Забур 31:1, KM92).
Ин «шодии наҷот» (Забур 50:12) бо холигие, ки пеш аз шунидани «хушхабар» (Ишаъё 52:7) ҳис карда будам, ки онро «башорати хушхабари бузург» низ меноманд (Луқо 2:10), сахт фарқ мекард.
Ман ягон бор он чизеро, ки барои пайравии Масеҳ аз даст додам, қурбонӣ ҳисоб намекардам— чунки онҳо наовардабуданд. Исо акнун барои ман маънои ҳама чиз буд. Ман ҳаракат намекардам, ки хушбахт шавам; ман хушбахт будам.
Ғамзадагон, вале ҳама вақт хурсандон
На ҳар касоне, ки ба Масеҳ меоянд, ин хел хушбахтии бениҳоят зиёдро ҳис мекунанд. Бисёриҳо инро ҳис кунанд ҳам, аммодарвуҷудионҳо бо мурури замон ҳисёт кам мешавад.
То он вақте, ки Масеҳ ин ҷаҳонро шифо надиҳад, хушбахтии мо дар Масеҳ бо ғаму андӯҳ олуда мешавад. Бо ҳар ҳол, ҳатто дар ранҷу азоб хурсандии адонашаванда имконпазир аст. Масеҳиён «Мислиғамгин, лекинмоҳамешашодӣмекунем » (2 Қӯринтиён 6:10).
Чандсолпешякдӯстиназдикамдастбахудкушӣзадваманчунонгиристам, китӯлисолҳоизиёдинқадарашкнарехтабудам. Даряклаҳза, манваНэнсиҳамсаримотамзадаиӯробаоғӯшгирифта, якҷоязор-зоргирямекардем. Аммоногаҳонвабатавриаҷибунофаҳмосадоигитаравубарабанбаландшудвакасебахонданисуруди “Twist and Shout” шурӯъкард. Мосенафаразинкориғайричашмдоштҳайратзадашудабочашмоникалон, беихтиёрхандидем. Таври нофаҳмо баланд шуд, мо се кас, ки аз ҳайрат ва бо чашмони калон кушода, аз номувофиқатии ҳайратангез беихтиёр хандидем.
Он вақт тӯҳфае буд, ки ханда дилҳои ғамангези моро сабук кард. Дар се рӯзи оянда ин хел лаҳзаҳо бисёртар мешуданд, ки қабри даҳшатнок ва маросими пур аз умедро дар бар мегирифтанд. Рӯйи ғамзадаи марг ғалаба накард, чунки оила ба Худои соҳибихтиёр, меҳрубон ва хушбахтро саҷда мекард, ки дар миёни ғаму ғуссаҳои дилшикаста ба мо шодии хурду калон медод. Исо гуфт: «Хушо шумо, ки ҳоло гирьён ҳастед, зеро ки хандон хоҳед шуд.!» (Луқо 6:21). Хандае, ки ба мо дар осмон ваъда дода шуда буд, баъзан дар айни замон пайдо мешавад, нишондоди хушбахтии беохире, ки моро интизор аст.
Мафкураи мусбат ва шодии самимӣ
Ҳис кардани хушбахтии ҳаррӯза дар Масеҳ ин орзуҳои холи нест. Он далелҳои асоснок дорад: Худо хушбахтии абадии моро ба воситаи салиб ва эҳё таъмин кард. Ӯ дар вуҷуди мо мо зиндагӣ мекунад ва барои мо шафоат мекунад. Ҳеҷ чиз моро аз муҳаббати Ӯ ҷудо намекунад. Ва Ӯ ба мо мегӯяд: «шодӣ ва хурсандӣ намо, зеро ки Худованд бисьёр некӣ кардааст.» (Юил 2:21, KM92).
«Мафкураи мусбат» мегӯяд, ки мо метавонем бо нодида гирифтани чизҳои манфӣ (ба монанди гуноҳ, ранҷу азоб ва дӯзах) хушбахт бошем. Ман ба ин бовар надорам. Ман инчунин Ҳастии Худоро ҳамчун ҷин қабул намекунам, ки хушбахтиро тавассути саломатӣ, сарват ва муваффақият ваъда медиҳад танҳо агар номашро гирем ӯ медиҳад.
Мо бояд миннатдор бошем, вақте ки Худо ба мо саломатӣ, ризқу рӯзӣ ва тӯҳфаҳои ногаҳонӣ медиҳад. Аммо хурсанд будан вақте ки ин рӯй медиҳад як чиз аст ва бовар кардан ба он ки Худо моро ноумед мекунад, вақте ки онҳо рӯй намедиҳанд, чизи дигар аст.
Намунаҳои мо набояд маъвизачиҳои бое, ки ҷавоҳирот мепӯшанд бошанд, балки хизматгорони Исо бошанд. Хизматгороне ба монанди миссионер Эми Кармайкл (1867–1951), ки Инҷилро ба кӯдакони бисёре расонд, ки аз фоҳишагии маъбад дар Ҳиндустон наҷот дода буд. Вай ранҷу азоби зиёди ҷисмониро аз сар гузаронд ва дар панҷоҳу панҷ сол истироҳат аз меҳнат надошт. Бо вуҷуди ин, вай навиштааст: «Дар [ҳаёт] ҳеҷ чизи дилгиркунанда ва шубҳанок нест. Он бояд доимо хурсанд бошад... Мо ба хушбахтии таъиншуда дар Худованд даъват шудаем, ки хурсандии Ӯ қуввати мост» (Фрэнк Ҳоутон, Эми Кармайкл).
Хушбахтии худпарастона ва рӯякӣ вуҷуд дорад, ҳамон тавре ки муҳаббат ва оромии худпарастона ва рӯякӣ вуҷуд дорад. Аммо мо ҳоло ҳам ин калимаҳоро истифода мебарем, ҳарчанд ҷаҳон тақлидҳои арзон мефурӯшад. Мо набояд хушбахтии ба Масеҳ нигаронидашударо танҳо аз сабаби он ки хушбахтии худпарастона ҳаст, паст занем!
Хурсандие ки аз ҳолат бузургтар
Ба хушбахтӣ ҳаракат кардан ин ҳам қадима аст мисли боғи Адан. Ташнаги ба хушбахтӣ дар одамон боқӣ мондааст. Фарҳанги мо бо зиёд шудани рӯҳафтодагӣ ва изтироб, бахусус дар байни ҷавонон, баҳо дода мешавад. Таҳқиқот нишон медиҳанд, ки пас аз истифодаи шабакаҳои иҷтимоӣ, одамон бисёртар худро бад ҳис мекунанд, на хуб; суратҳои дигарон, ки вақти хуб доранд, ба тамошобинон ҳисси партофташуда ва пастсифатӣ медиҳад.
Таҳқиқот нишон медиҳанд, ки «байни ҳолати зиндагии одамон ва хушбахтии онҳо вобастагии кам вуҷуд дорад» (Хушбахтӣ мушкилоти ҷиддӣ аст, 115). Аммо, вақте ки аз одамон мепурсанд, ки «Чаро шумо хушбахт нестед?», онҳо ба ҳолат аҳамият медиҳанд. Дар ҷаҳони нокомили мо мушкилот доимӣ ҳаст. Одамони хушбахт аз ҳолати душвори худ берун ба касе менигаранд, ки файзи Ӯ ба торикӣ рӯшноӣ меорад ва дар лаҳзаҳои ғайричашмдошт ба чеҳраи мо табассум мекунад.
Бисёре аз масеҳиён дар ғаму андӯҳ, хашм, изтироб ё танҳоӣ зиндагӣ мекунанд ва фикр мекунанд, ки ин ҳисиёт аз сабаби ҳолати онҳо бояд бошад. Онҳо аз сабаби бандшавии роҳ, мушкилоти Wi-Fi ё болоравии нархи бензин шодиро аз даст медиҳанд. Онҳо сабабҳои хушбахтиро, ки қариб дар ҳар саҳифаи Навиштаҳои Муқаддас оварда шудааст, аз даст медиҳанд.
Мо дар Биҳишт хушбахт хоҳем шуд
А.В. Тозер навиштааст: «Мардуми Худо бояд хушбахттарин мардум дар тамоми ҷаҳон бошанд! Одамон бояд ҳама вақт назди мо оянд ва манбаи шодӣ ва лаззати моро пурсанд» (Кӣ Исоро ба салиб маслуб кард?).
«Хушбахтии устувор»-и Эми Кармайкл, новобаста аз мушкилоти зиндагӣ, имконпазир аст. Ин хушбахтии пурра ва пойдор имрӯз аз они мост, зеро Масеҳ дар ин ҷост; фардо аз они мост, зеро Масеҳ дар он ҷо хоҳад буд; ва он то абад аз они мост, чунки Ӯ моро ҳеҷ гоҳ тарк намекунад.
Рӯзе ҳанӯз нарасидааст, ки Худо «ҳар ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард». (Ваҳӣ 21:4). Аммо он фаро хоҳад расид. Ваъдаи бо хун харидаи Масеҳ барои хушбахтии имрӯзаи мо таъсири аҷоиб дорад. Исо ин изҳороти аҷоибро гуфт: «Хушо мотамзадагон, зеро ки онҳо тасаллӣ хоҳанд ёфт!» (Матто 5:4). Хушбахтии ҳозира аз ваъдаи тасаллидиҳандаи оянда меояд. Назари абадии фарзандони Худо ба он дар бораи хушбахтии воқеӣ ва ниҳоӣ, ки онҳо ҳоло метавонанд интизор шаванд, хабар медиҳад (нигаред ба Забур 16:11; 21:6; 36:7–10; 37:16; 43:4; 72:28; Юҳанно 10:10).
Чаро шодмонии абадиятро ба замони ҳозира нагузаронем? Оё мо хушбахтии имрӯзаро дар интизории хатми донишгоҳ, тӯй, мулоқот, вохӯрӣ ё таътили дарпешистода намеёбем? Пас, набояд мо аз интизории рӯзе, ки Худо маргро абадан фурӯ мебарад (Ишаъё 25:8), лаънатро ба таври доимӣ бармегардонад (Ваҳй 22:3) ва моро бо Наҷотдиҳанда ва оилаи абадии Худ муттаҳид мекунад, лаззати бисёртаре пайдо кунем?
Биёед имрӯз бо даъват ба файзи Ӯ ба хушбахтии Устоди худ дароем ва ваъдаи Ӯро дар бораи он ки рӯйи Ӯро дар ҷаҳони нав ва дилкаш хоҳем дид, ки дар он шодӣ ҳавоест, ки мо нафас мекашем, бубинем.
Breathe in the Happiness of Heaven
I grew up in an unbelieving home, and first heard about Christ as a teenager. Initially, Bible stories seemed no more true than the Greek mythology and comics I loved. Then I read the Gospels, and believed that Jesus was real, and then superheroes became mere shadows of Him. When Jesus rescued me, I experienced a profound happiness I’d never known, and have never gotten over. My heartfelt gladness was the result of being born again, forgiven, and indwelt by God’s Spirit. “Happy are those whose transgression is forgiven, whose sin is covered” (Psalm 32:1, NRSV).
This “joy of your salvation” (Psalm 51:12) contrasted starkly with the emptiness I’d felt before hearing the “good news of happiness” (Isaiah 52:7), also called the “good news of great joy” (Luke 2:10).
I never considered what I gave up to follow Christ as sacrifices — mainly because they hadn’t brought me happiness. Jesus now meant everything to me. I wasn’t trying to be happy; I simply was happy.
Sorrowful, Yet Always Rejoicing
Not everyone who comes to Christ experiences such a dramatic increase in happiness. Plenty do, but even many of those see their happiness gradually fade over time.
Until Christ cures this world, our happiness in Christ will be punctuated by sorrow. Yet somehow an abiding joy is possible even in suffering. Christians are “sorrowful, yet always rejoicing” (2 Corinthians 6:10).
A few years ago a dear friend took his life and I wept more than I have in years. One moment, Nanci and I were huddled close and sobbing with his widow. Then inexplicably guitar and drums exploded while someone sang “Twist and Shout.” Shocked and wide-eyed, the three of us started laughing uncontrollably at the startling incongruity.
That moment was a gift, laughter lifting our heavy hearts. More such moments came over the next three days that included the dreaded graveside and hope-filled memorial service. Death’s grim face did not prevail, as the family worshiped a sovereign, loving, happy God who gave us joys both small and great in the midst of heartbreaking sorrow. Jesus said, “How happy are you who weep now, for you are going to laugh!” (Luke 6:21, Phillips). The laughter promised us in Heaven sometimes erupts in the present, a welcome foretaste of the unending happiness awaiting us.
Positive Thinking and Pure Joy
Experiencing daily happiness in Christ isn’t wishful thinking. It’s based on solid facts: God secured our eternal happiness through the cross and resurrection. He dwells within us, and He intercedes for us. Nothing separates us from His love. And He tells us “Be happy and full of joy, because the Lord has done a wonderful thing” (Joel 2:21, NCV).
“Positive thinking” says we can be happy by ignoring the negative (such as sin, suffering, and hell). I don’t believe that. Nor do I embrace the God-as-genie, name-it-and-claim-it prosperity gospel, which promises happiness through health, wealth, and success.
We should be grateful when God grants us health, provisions, and delightful surprises. But it’s one thing to be happy when such things occur, and another to believe God has failed us when they don’t.
Our models shouldn’t be jewelry-laden prosperity preachers, but Jesus-centered servants. Servants such as missionary Amy Carmichael (1867–1951), who brought the gospel to countless children she rescued from temple prostitution in India. She experienced much physical suffering and didn’t have a furlough in fifty-five years. Yet she wrote, “There is nothing dreary and doubtful about [life]. It is meant to be continually joyful. . . . We are called to a settled happiness in the Lord whose joy is our strength” (Frank Houghton, Amy Carmichael).
There’s selfish and superficial happiness, just like there’s selfish and superficial love and peace. But we still use those words, even though the world sells cheap imitations. We dare not belittle Christ-focused happiness just because there is self-centered happiness!
A Joy Bigger Than Circumstances
The quest to be happy is as ancient as Eden. People’s thirst for happiness remains. Our culture is characterized by increasing depression and anxiety, particularly among youth. Studies show more people feel bad than good after using social media; photos of others having good times leave observers feeling left out and inferior.
Research indicates there’s “little correlation between the circumstances of people’s lives and how happy they are” (Happiness Is a Serious Problem, 115). Yet when people are asked “Why aren’t you happy?” they focus on circumstances. In our fallen world, troubles are constant. Happy people look beyond their difficult circumstances to Someone whose grace brings light to the darkness and smiles to our faces in the most unlikely moments.
Many Christians live in sadness, anger, anxiety, or loneliness, thinking these feelings are inevitable given their circumstances. They lose joy over traffic jams, wifi issues, or rising gas prices. They miss the reasons for happiness expressed on nearly every page of Scripture.
We Will Breathe Happiness in Heaven
A.W. Tozer wrote, “The people of God ought to be the happiest people in all the wide world! People should be coming to us constantly and asking the source of our joy and delight” (Who Put Jesus on the Cross?).
Amy Carmichael’s “settled happiness” is possible despite life’s difficulties. Rich and durable, this happiness is ours today, because Christ is here; it’s ours tomorrow because Christ will be there; and it’s ours forever, because He’ll never leave us.
The day hasn’t yet come when God will “wipe away every tear from their eyes” (Revelation 21:4). But it will. Christ’s blood-bought promise has breathtaking implications for our present happiness. Jesus made this startling statement: “Happy are those who mourn; [for] God will comfort them!” (Matthew 5:4, GNT). Present happiness is derived from the promise of future comfort. The eternal perspective of God’s children informs them of a true and ultimate happiness they can anticipate now (see Psalm 16:11; 21:6; 36:7–10; 37:16; 43:4; 73:28; John 10:10).
Why not frontload eternity’s joys into the present? Don’t we find current happiness in anticipating an upcoming graduation, wedding, visit, reunion, or vacation? So shouldn’t we find even greater pleasure in anticipating the day when God will swallow up death forever (Isaiah 25:8), permanently reverse the curse (Revelation 22:3), and unite us with our Savior and eternal family?
Calling upon His grace, let’s enter into our Master’s happiness today by contemplating and sharing His promise that we’ll behold His face in a new and captivating world, where joy will be the air we breathe.
