Ben imanlı olmayan bir ailede büyüdüm ve Mesih’i ilk kez ergenlik çağındayken duydum. İlk başta Kutsal Kitap’taki öyküler, sevdiğim Yunan mitolojisi ve çizgi romanlardan daha gerçek görünmüyordu. Sonra Müjde kitaplarını okudum ve İsa’nın gerçek olduğuna inandım. O andan itibaren süper kahramanlar gözümde O’nun yalnızca yansımaları haline geldi. İsa beni kurtardığında, daha önce hiç tatmadığım derin bir mutluluk yaşadım ve bu mutluluk o günden beri hiç geçmedi. Yüreğimin derinliklerinden gelen bu sevinç, yeniden doğmuş olmamın, bağışlanmış olmamın ve Tanrı’nın Ruhu’nun içimde yaşamasının bir sonucuydu. “Ne mutlu isyanı bağışlanan, günahı örtülen insana!” (Mezmurlar 32:1)

Bu “kurtuluş sevinci” (Mezmurlar 51:12), “iyilik müjdesi” (Yeşaya 52:7) ve “bütün halkı çok sevindirecek bir haber ” (Luka 2:10) olarak duyurulan mesaj, bunu duymadan önce hissettiğim boşluk arasında keskin bir tezat oluşturuyordu.

Mesih’i takip etmek için vazgeçtiğim şeyleri hiçbir zaman birer bedel olarak görmedim, çünkü bunlar bana mutluluk getirmemişti. Artık İsa benim için her şeydi. Mutlu olmaya çalışmıyordum, çünkü zaten mutluydum.

Kederli, Ama Her Zaman Sevinç Dolu

Mesih’e gelen herkes böylesine çarpıcı bir mutluluk artışı yaşamaz. Birçoğu böyle bir mutluluk yaşasa da çoğu zamanla mutluluklarının yavaş yavaş azaldığını görür.

Mesih bu dünyayı iyileştirene kadar, Mesih’teki mutluluğumuz kederle kesintiye uğrayacaktır. Yine de bir şekilde, acı çeksek bile kalıcı bir sevinç mümkündür. Hristiyanlar “kederliyiz ama her zaman seviniyoruz” (2. Korintliler 6:10).

Birkaç yıl önce çok sevdiğim bir arkadaşım intihar etti ve yıllardır ağlamadığım kadar ağladım. Bir an, Nanci ve ben onun dul kalmış eşiyle birbirimize sokulmuş, hıçkırarak ağlıyorduk. Sonra, açıklanamaz bir şekilde, biri “Twist and Shout” şarkısını söylerken gitar ve davul sesleri ansızın yükseldi. Şaşkın ve gözleri fal taşı gibi açılmış bir halde, üçümüz de bu şaşırtıcı tezat karşısında kendimizi tutamayıp kahkahalara boğulduk.

O an bir armağandı. Kahkahalar ağırlaşmış yüreklerimizi hafifletti. Sonraki üç gün boyunca, korkuyla beklenen mezar başı töreni ve umut dolu anma töreni de dahil olmak üzere buna benzer pek çok an daha yaşandı. Aile, yürek parçalayan kederin ortasında bize hem küçük hem de büyük sevinçler veren egemen, sevgi dolu, mutlu bir Tanrı’ya tapınırken, ölümün kasvetli yüzü galip gelemedi. İsa şöyle demişti, “Ne mutlu size, şimdi ağlayanlar! Çünkü güleceksiniz” (Luka 6:21). Cennette bize vaat edilen kahkaha bazen şimdiki yaşamımızda da patlak verir; bu, bizi bekleyen sonsuz mutluluğun hoş bir ön tadımıdır.

Olumlu Düşünme ve Saf Sevinç

Mesih’te günlük mutluluğu yaşamak, boş bir temenni değildir. Bu, sağlam gerçeklere dayanır. Tanrı, çarmıh ve diriliş yoluyla sonsuz mutluluğumuzu sağlamıştır. O içimizde yaşar ve bizim için aracılık eder. Hiçbir şey bizi O’nun sevgisinden ayıramaz. Bize şöyle der, “... korkma, sevinçle coş! Çünkü RAB büyük işler yaptı.” (Yoel 2:21).

“Olumlu düşünme” yaklaşımı, olumsuzlukları (günah, acı ve cehennem gibi) görmezden gelerek mutlu olabileceğimizi savunur. Ben buna inanmıyorum. Sağlık, zenginlik ve başarı yoluyla mutluluk vaat eden, Tanrı’yı bir lamba cini gibi gören ve ‘iste ve elde et’ mantığına dayanan refah müjdesini de benimsemiyorum.

Tanrı bize sağlık, geçim kaynakları ve hoş sürprizler verdiğinde minnettar olmalıyız. Ancak bu tür şeyler gerçekleştiğinde mutlu olmak başka,  gerçekleşmediğinde Tanrı’nın bizi yüzüstü bıraktığına inanmak ise bambaşka bir şeydir.

Örnek aldığımız kişiler, mücevherlerle süslenmiş refah vaizleri değil, İsa merkezli hizmetkarlar olmalıdır. Hindistan’da tapınak fuhuşundan kurtardığı sayısız çocuğa Müjde’yi ulaştıran hizmetkar Amy Carmichael (1867–1951) gibi hizmetkarları örnek almalıyız. O, büyük bedensel acılar çekti ve elli beş yıl boyunca hiç izin kullanmadı. Yine de şöyle yazmıştır: “Hayatta kasvetli ve kuşkulu hiçbir şey yoktur. Hayat, sürekli sevinç dolu olmalıdır. . . . Bizler, sevincimizin gücü olan Rab’de kalıcı bir mutluluğa çağrıldık” (Frank Houghton, Amy Carmichael).

Tıpkı bencil ve yüzeysel sevgi ve esenlik olduğu gibi, bencil ve yüzeysel mutluluk da vardır. Ancak dünya ucuz taklitler satıyor olsa da, biz yine de bu kelimeleri kullanmaya devam ederiz. Sırf benmerkezci bir mutluluk var diye, Mesih merkezli mutluluğu küçük görmeye kalkışmayız!

Koşullardan Daha Büyük Bir Sevinç

Mutlu olma arayışı, Aden kadar eskiye dayanır. İnsanların mutluluğa olan özlemi devam etmektedir. Kültürümüz, özellikle gençler arasında giderek artan depresyon ve kaygıyla karakterize edilir. Araştırmalar, sosyal medya kullandıktan sonra kendini iyi hissedenlerden çok kötü hissedenlerin sayısının daha fazla olduğunu ortaya koyar. Başkalarının iyi vakit geçirdiği fotoğraflar, bunları görenlerde dışlanmışlık ve aşağılık hissi uyandırır.

Araştırmalar, “insanların yaşam koşulları ile ne kadar mutlu oldukları arasında çok az bağlantı olduğunu” göstermektedir (Happiness Is a Serious Problem, 115). Yine de insanlara “Neden mutlu değilsin?” diye sorulduğunda, koşullarına odaklanırlar. Düşmüş dünyamızda sıkıntılar hiç eksik olmaz. Mutlu insanlar, zorlu koşullarının ötesine bakar ve lütfuyla karanlığa ışık tutan, en beklenmedik anlarda yüzümüzde bir gülümseme oluşturan Kişi’ye yönelirler.

Birçok Hristiyan, içinde bulundukları koşullar göz önüne alındığında bu duyguların kaçınılmaz olduğunu düşünerek üzüntü, öfke, endişe ya da yalnızlık içinde yaşar. Trafik sıkışıklıkları, Wi-Fi sorunları ya da artan benzin fiyatları yüzünden sevinçlerini yitirirler. Kutsal Kitap'ın neredeyse her sayfasında ifade edilen mutlu olmak için pek çok nedeni gözden kaçırırlar.

Cennette Mutluluğu İçimize Çekeceğiz

A.W. Tozer şöyle yazmıştır: “Tanrı’nın halkı, bu uçsuz bucaksız dünyadaki en mutlu insanlar olmalıdır! İnsanlar sürekli bize gelip, sevincimizin ve mutluluğumuzun kaynağını sormalıdır” (Who Put Jesus on the Cross?).

Amy Carmichael’ın bahsettiği “kalıcı mutluluk”, hayatın zorluklarına rağmen mümkündür. Zengin ve kalıcı olan bu mutluluk, Mesih aramızda olduğu için bugün bizimdir. Mesih yarın da orada olacağı için yarın da bizimdir ve O bizi asla terk etmeyeceği için sonsuza dek bizimdir.

Tanrı’nın “Onların gözlerinden bütün yaşları sileceği” (Vahiy 21:4) gün henüz gelmedi. Ama mutlaka gelecek. Mesih’in kanıyla ödenen bu vaat, şimdiki mutluluğumuz için çarpıcı sonuçlar doğurur. İsa şu şaşırtıcı sözleri söylemiştir, “Ne mutlu yaslı olanlara! Çünkü onlar teselli edilecekler” (Matta 5:4). Şimdiki mutluluk, gelecekteki teselli vaadinden kaynaklanır. Tanrı’nın çocuklarının sonsuzluk bakış açısı, onlara şimdiden bekleyebilecekleri gerçek ve nihai mutluluğu gösterir (bkz. Mezmurlar 16:11; 21:6; 36:7–10; 37:16; 43:4; 73:28; Yuhanna 10:10).

Neden sonsuzluğun sevincini şimdiki hayatımıza sığdırmayalım? Yaklaşan bir mezuniyet, düğün, ziyaret, buluşma ya da tatili beklerken o anda mutluluk duymuyor muyuz? Öyleyse, Tanrı’nın ölümü sonsuza dek yutacağı (Yeşaya 25:8) ve laneti kalıcı olarak ortadan kaldıracağı (Vahiy 22:3) ve bizi Kurtarıcımızla ve sonsuz ailemizle birleştireceği günü beklerken daha da büyük bir sevinç duymamız gerekmez mi?

Onun lütfuna sığınarak, sevincin soluduğumuz hava olacağı, yepyeni ve etkileyici bir dünyada O’nun yüzünü göreceğimize dair vaadini derinlemesine düşünerek ve bunu paylaşarak bugün Efendimizin mutluluğuna katılalım.