من در خانهای بیایمان بزرگ شدم و نخستین بار در نوجوانی دربارۀ مسیح شنیدم. در آغاز، داستانهای کتابمقدس به نظرم حقیقیتر از اسطورههای یونانی و کتابهای مصوری که دوستشان داشتم نبودند. سپس اناجیل را خواندم و ایمان آوردم که عیسی واقعی است، و آنگاه ابرقهرمانان در نظرم صرفاً سایههایی از او شدند. هنگامی که عیسی مرا نجات داد، شادی عمیقی را تجربه کردم که پیش از آن هرگز نشناخته بودم و از آن زمان تاکنون نیز از آن جدا نشدهام. شادمانی قلبی من نتیجۀ تولد تازه، آمرزش و سکونت روح خدا در من بود. «خوشا به حال آن که عِصیانش آمرزیده شد، و گناهش پوشانیده گردید» (مزمور ۳۲:۱).
این «شادی نجات» (مزمور ۵۱:۱۲) در تضادی آشکار با پوچیای بود که پیش از شنیدن «بشارت نیکویی» (اشعیا ۵۲:۷) ‐ که «خبری بس شادیبخش» (لوقا ۲:۱۰) نیز خوانده میشود ‐ احساس میکردم.
هرگز آنچه را برای پیروی از مسیح رها کردم، فداکاری نشمردم — عمدتاً به این دلیل که آنها هیچ شادی برایم نیاورده بودند. عیسی حالا برایم همه چیز بود. تلاش نمیکردم شاد باشم؛ بهسادگی شاد بودم.
غمگین، امّا همواره شادمان
هر کسی که به مسیح میآید، چنین افزایش چشمگیری در شادی را تجربه نمیکند. بسیاری چنین تجربهای دارند، اما حتی بسیاری از همان افراد میبینند که شادیشان با گذر زمان بهتدریج رنگ میبازد.
تا زمانی که مسیح این جهان را شفا دهد، شادی ما در مسیح با غم درآمیخته خواهد بود. با این حال، بهگونهای شادیای پایدار حتی در رنج نیز ممکن است. مسیحیان چنیناند: «گویی غمگین، امّا همواره شادمانیم» (دوم قرنتیان ۶:۱۰).
چند سال پیش دوستی عزیز به زندگی خود پایان داد و من بیش از سالهای گذشته گریستم. لحظهای، من و نانسی در کنار همسر او گرد آمده بودیم و هقهق میگریستیم. سپس بهگونهای غیرقابل توضیح، صدای گیتار و طبل ناگهان بلند شد و کسی ترانۀ «Twist and Shout» را میخواند. شوکه و با چشمانی گشاده، هر سه از این ناهمخوانی حیرتآور بیاختیار به خنده افتادیم.
آن لحظه هدیهای بود، خندهای که دل سنگین ما را سبک کرد. لحظات بیشتری از اینگونه در سه روز بعد پیش آمد، روزهایی که مراسم هولناک خاکسپاری و مراسم یادبود سرشار از امید را نیز دربر میگرفت. چهرۀ عبوس مرگ پیروز نشد، چرا که خانواده خدایی حاکم مطلق، پرمحبت و شادمان را پرستش میکرد که در میان اندوهی دلشکن، شادیهای کوچک و بزرگ به ما بخشید. عیسی فرمود: «خوشا به حال شما که اکنون گریانید، زیرا خواهید خندید!» (لوقا ۶:۲۱). خندهای که در آسمان به ما وعده داده شده، گاه در زمان حال فوران میکند، پیشچشیدنی خوشایند از شادی بیپایانی که در انتظار ماست.
تفکر مثبت و شادی خالص
تجربۀ شادکامی روزانه در مسیح، خیالپردازی نیست. این تجربه بر واقعیتهایی محکم استوار است: خدا شادکامی ابدی ما را از طریق صلیب و رستاخیز تضمین کرد. او در ما ساکن است و برای ما شفاعت میکند. هیچ چیز ما را از محبت او جدا نمیسازد. و او به ما میگوید: «شادی کن و وجد نما، زیرا خداوند کارهای عظیم کرده است» (یوئیل ۲:۲۱).
«تفکر مثبت» میگوید که ما میتوانیم با نادیده گرفتن جنبههای منفی (مانند گناه، رنج و جهنم) شادکام باشیم. من این را باور ندارم. همچنین انجیل کامیابی را نمیپذیرم، آن نگرشی که خدا را چون غول چراغ جادو میبیند و میگوید «نام ببر و آن را از آن خود بدان»، و شادکامی را از راه سلامتی، ثروت و موفقیت وعده میدهد.
هنگامی که خدا سلامتی، روزی و شادیهای غافلگیرکننده به ما عطا میکند، باید سپاسگزار باشیم. اما شادکام بودن در زمانی که چنین چیزهایی رخ میدهد یک چیز است، و باور به اینکه خدا در قبال ما ناکام مانده است هنگامی که چنین چیزهایی رخ نمیدهد، چیزی دیگر.
الگوهای ما نباید واعظان انجیل کامیابی غرق در زر و زیور باشند، بلکه باید خادمان مسیحمحور باشند. خادمانی همچون ایمی کارمایکل مبشر (1867–1951) کهپیامانجیلرابهکودکانبیشماریرساندکهآنانراازفحشایمعبدهادرهندنجاتدادهبود. اورنججسمانیبسیاریراتجربهکردودرطولپنجاهوپنجسالیکبارهمبهمرخصی نرفت. با این حال نوشت: «هیچ چیز دلگیرکننده و نامطمئنی در [زندگی] وجود ندارد. زندگی قرار است که پیوسته شادیبخش باشد... ما فراخوانده شدهایم تا در خداوند که شادی او قوّت ماست، از شادکامی پایدار برخوردار باشیم» (Frank Houghton، Amy Carmichael).
شادکامی خودخواهانه و سطحی وجود دارد، همانگونه که محبت و آرامش خودخواهانه و سطحی نیز وجود دارد. اما ما هنوز این واژهها را به کار میبریم، هرچند جهان بدلهای ارزان آنها را میفروشد. ما به خود اجازه نمیدهیم که شادکامی مسیحمحور را تنها به این دلیل که شادکامی خودمحور وجود دارد، کوچک بشماریم!
شادیای بزرگتر از شرایط
جستوجوی شادکامی به قدمت باغ عدن است. تشنگی انسانها برای شادکامی همچنان باقی است. فرهنگ ما با افسردگی و اضطراب فزاینده شناخته میشود، بهویژه در میان جوانان. پژوهشها نشان میدهد که پس از استفاده از شبکههای اجتماعی، شمار بیشتری از مردم احساس بد دارند تا احساس خوب؛ تصاویر دیگران در حال خوشگذرانی، در بینندگان این احساس را برجای میگذارد که از دیگران جا ماندهاند و فروترند.
پژوهشها نشان میدهد که «همبستگی اندکی میان شرایط زندگی مردم و میزان شادکامی آنان وجود دارد» (Happiness Is a Serious Problem، ۱۱۵). با این حال، وقتی از مردم میپرسند «چرا شادکام نیستید؟» آنان بر شرایط تمرکز میکنند. در جهان سقوطکردۀ ما، مشکلات همیشگی است. انسانهای شادکام فراتر از شرایط دشوار خود را مینگرند، به کسی چشم میدوزند که فیضش نور را به تاریکی میآورد و در نامحتملترین لحظات، لبخند را بر چهرۀ ما مینشاند.
بسیاری از مسیحیان در غم، خشم، اضطراب یا تنهایی زندگی میکنند و میپندارند که با توجه به شرایطشان، این احساسات اجتنابناپذیرند. آنان شادی خود را بر سر ترافیک، مشکلات اینترنت یا افزایش قیمت بنزین از دست میدهند. آنان دلایل شادکامی را که تقریباً در هر صفحۀ کتابمقدس بیان شده است، نادیده میگیرند.
در آسمان، شادکامی را نفس خواهیم کشید
ای. دبلیو. توزر نوشت: «قوم خدا باید شادکامترین مردم در تمام این دنیای پهناور باشند! مردم باید پیوسته به سوی ما بیایند و سرچشمۀ شادی و سرخوشی ما را جویا شوند» (Who Put Jesus on the Cross?).
«شادکامی پایدارِ» ایمی کارمایکل، بهرغم سختیهای زندگی امکانپذیر است. این شادکامی، غنی و ماندگار است و امروز از آنِ ماست، زیرا مسیح اینجاست؛ فردا نیز از آنِ ماست، زیرا مسیح آنجا خواهد بود؛ و تا به ابد از آنِ ماست، زیرا او هرگز ما را ترک نخواهد کرد.
هنوز آن روز فرا نرسیده است که خدا «هر اشک را از چشمان آنان پاک خواهد کرد» (مکاشفه ۲۱:۴). امّا آن روز خواهد آمد. وعدۀ مسیح که به بهای خون او خریداری شده است، پیامدهایی شگرف برای شادکامی کنونی ما دارد. عیسی این سخن تکاندهنده را بیان کرد: «خوشا به حال ماتمزدگان؛ [زیرا] خدا آنان را تسلی خواهد داد!» (متی ۵:۴، GNT). شادکامی کنونی از وعدۀ تسلی آینده سرچشمه میگیرد. دیدگاه ابدی فرزندان خدا آنان را از شادکامی حقیقی و نهاییای آگاه میسازد که میتوانند حالا در انتظارش باشند (نگاه کنید به مزمور ۱۶:۱۱؛ ۲۱:۶؛ ۳۶:۷‐۱۰؛ ۳۷:۱۶؛ ۴۳:۴؛ ۷۳:۲۸؛ یوحنا ۱۰:۱۰).
چرا شادیهای ابدیت را از همین اکنون به زندگی خود وارد نکنیم؟ آیا وقتی در انتظار جشن فارغالتحصیلی، عروسی، دیدار، گردهمایی یا سفری که در پیش است،هستیم، از همین حالا شاد نمیشویم؟ پس آیا نباید لذتی حتی بزرگتر بیابیم در انتظار روزی که خدا مرگ را تا به ابد فرو خواهد برد (اشعیا ۲۵:۸)، لعنت را برای همیشه برخواهد داشت (مکاشفه ۲۲:۳) و ما را با نجاتدهنده و خانوادۀ ابدیمان متحد خواهد ساخت؟
بیایید با توسل به فیض او، امروز به شادکامی ارباب خود درآییم، با تفکر در این وعدۀ او و در میان گذاشتن آن با دیگران که چهرۀ او را در دنیایی نو و دلربا خواهیم دید، جایی که شادی همان هوایی خواهد بود که تنفس میکنیم.
Breathe in the Happiness of Heaven
I grew up in an unbelieving home, and first heard about Christ as a teenager. Initially, Bible stories seemed no more true than the Greek mythology and comics I loved. Then I read the Gospels, and believed that Jesus was real, and then superheroes became mere shadows of Him. When Jesus rescued me, I experienced a profound happiness I’d never known, and have never gotten over. My heartfelt gladness was the result of being born again, forgiven, and indwelt by God’s Spirit. “Happy are those whose transgression is forgiven, whose sin is covered” (Psalm 32:1, NRSV).
This “joy of your salvation” (Psalm 51:12) contrasted starkly with the emptiness I’d felt before hearing the “good news of happiness” (Isaiah 52:7), also called the “good news of great joy” (Luke 2:10).
I never considered what I gave up to follow Christ as sacrifices — mainly because they hadn’t brought me happiness. Jesus now meant everything to me. I wasn’t trying to be happy; I simply was happy.
Sorrowful, Yet Always Rejoicing
Not everyone who comes to Christ experiences such a dramatic increase in happiness. Plenty do, but even many of those see their happiness gradually fade over time.
Until Christ cures this world, our happiness in Christ will be punctuated by sorrow. Yet somehow an abiding joy is possible even in suffering. Christians are “sorrowful, yet always rejoicing” (2 Corinthians 6:10).
A few years ago a dear friend took his life and I wept more than I have in years. One moment, Nanci and I were huddled close and sobbing with his widow. Then inexplicably guitar and drums exploded while someone sang “Twist and Shout.” Shocked and wide-eyed, the three of us started laughing uncontrollably at the startling incongruity.
That moment was a gift, laughter lifting our heavy hearts. More such moments came over the next three days that included the dreaded graveside and hope-filled memorial service. Death’s grim face did not prevail, as the family worshiped a sovereign, loving, happy God who gave us joys both small and great in the midst of heartbreaking sorrow. Jesus said, “How happy are you who weep now, for you are going to laugh!” (Luke 6:21, Phillips). The laughter promised us in Heaven sometimes erupts in the present, a welcome foretaste of the unending happiness awaiting us.
Positive Thinking and Pure Joy
Experiencing daily happiness in Christ isn’t wishful thinking. It’s based on solid facts: God secured our eternal happiness through the cross and resurrection. He dwells within us, and He intercedes for us. Nothing separates us from His love. And He tells us “Be happy and full of joy, because the Lord has done a wonderful thing” (Joel 2:21, NCV).
“Positive thinking” says we can be happy by ignoring the negative (such as sin, suffering, and hell). I don’t believe that. Nor do I embrace the God-as-genie, name-it-and-claim-it prosperity gospel, which promises happiness through health, wealth, and success.
We should be grateful when God grants us health, provisions, and delightful surprises. But it’s one thing to be happy when such things occur, and another to believe God has failed us when they don’t.
Our models shouldn’t be jewelry-laden prosperity preachers, but Jesus-centered servants. Servants such as missionary Amy Carmichael (1867–1951), who brought the gospel to countless children she rescued from temple prostitution in India. She experienced much physical suffering and didn’t have a furlough in fifty-five years. Yet she wrote, “There is nothing dreary and doubtful about [life]. It is meant to be continually joyful. . . . We are called to a settled happiness in the Lord whose joy is our strength” (Frank Houghton, Amy Carmichael).
There’s selfish and superficial happiness, just like there’s selfish and superficial love and peace. But we still use those words, even though the world sells cheap imitations. We dare not belittle Christ-focused happiness just because there is self-centered happiness!
A Joy Bigger Than Circumstances
The quest to be happy is as ancient as Eden. People’s thirst for happiness remains. Our culture is characterized by increasing depression and anxiety, particularly among youth. Studies show more people feel bad than good after using social media; photos of others having good times leave observers feeling left out and inferior.
Research indicates there’s “little correlation between the circumstances of people’s lives and how happy they are” (Happiness Is a Serious Problem, 115). Yet when people are asked “Why aren’t you happy?” they focus on circumstances. In our fallen world, troubles are constant. Happy people look beyond their difficult circumstances to Someone whose grace brings light to the darkness and smiles to our faces in the most unlikely moments.
Many Christians live in sadness, anger, anxiety, or loneliness, thinking these feelings are inevitable given their circumstances. They lose joy over traffic jams, wifi issues, or rising gas prices. They miss the reasons for happiness expressed on nearly every page of Scripture.
We Will Breathe Happiness in Heaven
A.W. Tozer wrote, “The people of God ought to be the happiest people in all the wide world! People should be coming to us constantly and asking the source of our joy and delight” (Who Put Jesus on the Cross?).
Amy Carmichael’s “settled happiness” is possible despite life’s difficulties. Rich and durable, this happiness is ours today, because Christ is here; it’s ours tomorrow because Christ will be there; and it’s ours forever, because He’ll never leave us.
The day hasn’t yet come when God will “wipe away every tear from their eyes” (Revelation 21:4). But it will. Christ’s blood-bought promise has breathtaking implications for our present happiness. Jesus made this startling statement: “Happy are those who mourn; [for] God will comfort them!” (Matthew 5:4, GNT). Present happiness is derived from the promise of future comfort. The eternal perspective of God’s children informs them of a true and ultimate happiness they can anticipate now (see Psalm 16:11; 21:6; 36:7–10; 37:16; 43:4; 73:28; John 10:10).
Why not frontload eternity’s joys into the present? Don’t we find current happiness in anticipating an upcoming graduation, wedding, visit, reunion, or vacation? So shouldn’t we find even greater pleasure in anticipating the day when God will swallow up death forever (Isaiah 25:8), permanently reverse the curse (Revelation 22:3), and unite us with our Savior and eternal family?
Calling upon His grace, let’s enter into our Master’s happiness today by contemplating and sharing His promise that we’ll behold His face in a new and captivating world, where joy will be the air we breathe.
