Randy Alcorn

By God’s grace, Nanci and I found we could give away my book royalties and a good portion of our discretionary income, yet still have breathing room for legitimate recreational spending (and what we kept still left us wealthy in comparison with most people in the world). 

Në botën perëndimore ka ndodhur diçka befasuese mes të krishterëve modernë. Shumë prej nesh mendojnë dhe veprojnë përditë sikur të mos kishte përjetësi, ose sikur ajo që bëjmë në këtë jetë të mos kishte asnjë ndikim në përjetësinë.

Zapanjujuća stvar se dogodila među modernim kršćanima u zapadnom svijetu. Mnogi od nas uobičajeno misle i ponašaju se kao da vječnost ne postoji — ili kao da ono što radimo u ovom životu nema veze s vječnošću. 

Mezi moderními křesťany v západním světě se rozšířil znepokojující fenomén. Mnozí z nás jsme si zvykli přemýšlet a jednat, jako by neexistovala věčnost, nebo jako by naše chování v současném životě věčnost vůbec neovlivňovalo.

Er is iets opmerkelijks gebeurd onder moderne christenen in de westerse wereld. Velen van ons denken en handelen alsof er geen eeuwigheid bestaat – of, alsof wat we in dit leven doen geen invloed heeft op de eeuwigheid.

Ek het nege boeke geskryf. Gestel jy kon onderhoude voer met karakters in my boeke. As jy vir hulle sou vra, “Sou jy minder wou ly?” is ek seker hulle sou antwoord, “Ja!” Ek empatiseer met my karakters. Maar as die skrywer weet ek dat al hul lyding uiteindelik die moeite werd sal wees, aangesien dit van kritieke belang is vir hulle groei en vir die verhaal van verlossing.

Unë kam shkruar nëntë romane. Po të mund të intervistoje personazhet e librave të mi dhe t’i pyesje: “A do të donit të vuanit më pak?” Jam i bindur se do të përgjigjeshin: “Po!” Unë ndiej dhembshuri për personazhet e mi. Por si autor, e di se në fund e gjithë vuajtja e tyre ia ka vlejtur, pasi kjo është thelbësore për rritjen e tyre dhe për historinë shpenguese.

Napisao sam devet romana. Pretpostavimo da biste mogli intervjuirati likove iz mojih knjiga. Ako biste ih pitali: „Da li biste željeli manje patiti?” Siguran sam da bi odgovorili: „Da!” Saosjećam sa svojim likovima. Ali kao pisac, znam da će na kraju sva njihova patnja biti vrijedna toga, jer je ključna za njihov rast i za priču o iskupljenju.

Napsal jsem devět románů. Dejme tomu, že byste mohli s postavami z mých knih vést rozhovor. Kdybyste se jich zeptali: „Chtěl bys trpět méně?“, tak by určitě odpověděli: „Ano!“ Soucítím se svými postavami. Jako autor ale vím, že nakonec bude všechno jejich utrpení mít smysl, protože je zásadní pro jejich růstu a pro jejich příběh vykoupení.