Мен тўққизта роман ёзганман. Айтайлик, сиз менинг китобларимдаги қаҳрамонлардан интервю олишингиз мумкин. Агар сиз улардан «Камроқ азоб чекишни хоҳлайсизми?» деб сўрасангиз, улар «Ҳа!» деб жавоб беришларига ишончим комилки.

Мен ўз қаҳрамонларимга ҳамдардман. Лекин муаллиф сифатида биламанки, охир-оқибат уларнинг барча азоб-уқубатлари бунга арзийди, чунки бу уларнинг ривож-ланиши ва нажот ҳикояси учун жуда муҳимдир.

Худо ҳар биримизни Ўз ҳикоясига ёзиб қўйган. Биз ўзимиздан анча буюк нарсанинг
бир қисмимиз. Худо бизни ушбу ҳикояни бирлаштириш учун Унга ишонишга чақиради, токи охир-оқибат бу ҳеч қачон тугамайдиган воқеада биз Унга сажда қилиб, Унинг
ўзаро чамбарчас боғланган сюжет чизиқларининг донолигидан ҳайратда қоламиз.

Оғриқ бефойдами?

Лекин менинг стратегияларимдан бехабар бўлган хаёлий қаҳрамонларим сингари,
учун биз ҳам ҳаётимизнинг айрим жиҳатлари Худонинг умумий режасига қандай мос келишини тасвирлашга эга эмасмиз. Саратон, ногиронлик, бахтсиз ҳодисалар ва бошқа йўқотишлар ва қайғулар жуда бефойда кўринади. Бироқ, азоб-уқубатларда ҳеч қандай маъно кўрмаслигимиз, бу ҳеч қандай маъно йўқлигини исботламайди.

Жони Эриксон Тада ногиронлар аравачасида эллик ёшини нишонламоқда. Бу ерда «нишонлаш» сўзи ўринсиз туюладими? Ўз ҳаётини тугатишни жуда истаган 17 ёшли Жони учун бу, албатта, ноўрин бўлар эди. Шунга қарамай, орқага назар ташласак,
биз унинг феъл-атвори қанчалик тез ривожлангани ва Худо Жони орқали сон-саноқсиз инсонларнинг ҳаётлар, жумладан, менинг оиламнинг ҳаётига бўлган таъсирини

кўрамиз. Муқаддас Китоб бизга қудратли Худойимизнинг меҳрибон қўлларида
биз дуч келадиган ҳар бир азоб-уқубатлар, ҳозирги пайтда қандай кўринишга эга бўлишидан қатъи назар, у ҳеч қачон бефойда эмаслигини ўргатади.

Бефойда бўлиб туюлган, содир бўлган ҳодисаларда Худонинг қандай мақсадлари бор ?

Ҳаммаси Бизнинг Абадий Яхшилигимиз учун

Римликлар 8:28 да Муқаддас битикдаги энг ажойиб баёнотлардан бири келтирилган:
«Биз биламизки, Худони яхши кўрганларга ҳамма нарса яхшиликка хизмат қилади, чунки Худо уларни Ўзининг мақсадига кўра, даъват этган.» Контекст шуни кўрсатадики, бу нола қилаётган ва тебранувчи дунёда Худо Ўз фарзандларини Масиҳнинг суратига мос келиши ҳақида қайғуради. У ҳаётимизнинг қийин шароитларида бизни Масиҳга ўхшатиш учун ишлайди.

Эски Аҳдда ҳам Римликлар 8:28 каби, Юсуф ўз акаларига (уни қулликка сотиб юборган) шундай сўзлари келтирилган: «Сизлар менга раво кўрган ёмонликни Худо яхшиликка ишлатди» (Ибтидо 50:20).

«Худо яхшиликка ишлатди» дегани, Худо шунчаки ёмон вазиятда яхшилик қилиб-
гина қолмай, балки Юсуфнинг акалари нима қилишларини тўлиқ билган ва уларнинг гуноҳларига бемалол йўл қўйган ҳолда, ёмон вазиятдан яхшилик учун фойдаланишни ният қилганини англатади. У буни ўтмишда, абадийликда тузилган режасига биноан қилди. Худонинг фарзандлари учун «Худонинг азалдан белгилаган режаси бўйича амалга ошди. Ахир, Худо ҳар бир нарсани Ўз хоҳиш — иродаси бўйича амалга оширади» (Эфесликлар 1:11).

Юсуфнинг ҳаётидаги Худонинг ишларида Унинг бошқа фарзандларининг
ҳаётида бошқача ишлашини кўрсатадиган ҳеч нарса йўқ. Аслида, Римликлар 8:28 ва Эфесликлар 1:11 да Унинг биз билан ҳам худди шундай йўл тутиши аниқ кўрсатилган.

Римликлар 8:28 даги ваъдага ишонасизми? Сиз билан содир бўлган энг ёмон воқеаларни аниқланг ва кейин Худо уларни сизнинг фойдангиз учун ишлатишига ишонаманми деб, ўзингиздан сўранг. Муқаддас Китоб у шундай бўлишни таъкидлайди.

Ишончимизнинг совғаси

Агар биз аҳмоқона тарзда Отамиз бизга Ўзининг чексиз донолигини тўлиқ тушунарли қилмагунча, бизнинг ишонишимизга лойиқ эмас деб ўйласак, биз Унинг чекловлари туфайли эмас, балки бизнинг чекловларимиз туфайли имконсиз вазиятни яратамиз (Ишаё 55:8–9 га қаранг).

Охир-оқибат Юсуф билан содир бўлганидек, баъзан Худо бизга бунинг мантиқий сабабларини кўрсатади. Бир мунча вақт олдин дўстим жиддий бахтсиз ҳодисага учради ва оғриқли тикланишни бошдан кечирди. Аммо бу унинг ҳаётини сақлаб қолди. Тиббий текширувлар шошилинч ёрдамни талаб қилишга боғлиқ бўлмаган ҳолатни аниқлади.

Бундай ҳолда, бахтсиз ҳодисанинг жиддий сабаби аниқ бўлди. Бошқа ҳолларда, биз сабабларни билмаймиз. Лекин биз билмаган барча нарсаларни ҳисобга олсак, биз
нима учун сабабларни билмаслигимиз ҳеч қандай сабаблар йўқлигини англатади
деб ўйлаймиз? Фақат Худо нима бефойда ва нима бефойда эмаслигини аниқлаш имкониятига эга. (Исонинг азобли ўлими ўша пайтда ҳам сабабсиз ва оқлаб бўлмайдигандек туюлмаганмиди?)

Абадий Қувончнинг Бошланиши

Агар Юсуфга ўз синовлари билан олдиндан дуч келишни билиш имконияти берилганида эди, аминманки, у Худонинг хикояси саҳнасидан узоқлашган бўлар эди. Ўнта фарзанди вафот этган Аюб ҳақидаги ҳикоянинг ўртасида унинг танаси яралар билан қопланган ва Худо томонидан ташлаб кетилгандек кўринганида, ундан кетишни хоҳлайсизми, деб сўраб кўринг. Мен унинг жавобини биламан, чунки Аюб 3:11 да у шундай деган: «Нима учун ўлик туғилмадим?»

Лекин буларнинг барчаси ўтмишда қолди. Келаётган янги дунёда Аюб, Юсуф ва Исо билан дабдабали зиёфатда ўтирасиз. Улардан: «Шунга арзийдими?» деб сўраб кўринг.

Аюб «Албатта» деди. Юсуф боши билан розилик билдиради. Исонинг қандай жавоб беришини тахмин қилишимизнинг ҳожати йўқ.

Бир куни биз ҳам уларнинг кенгроқ контекстида, абадий нуқтаи назар билан,
Худонинг қаттиққўл раҳм-шафқатини кўрамиз, уларнинг баъзиларини биз ҳеч қачон тушунмаганмиз ва баъзиларидан норози бўлганмиз. Нима учун биз Исо Масиҳга ўхшаш бўлиш учун ибодат қилганимизда, кейин эса Худодан ушбу ибодатларга
жавобан юборганларини биздан олиб ташлашини ёлворганимизга ҳайрон бўламиз.

«Шунинг учун ҳам умидимизни йўқотмаймиз... Бизнинг ўткинчи, енгил азоб–уқубатларимиз бизга ҳаддан ташқари ажойиб ва абадий улуғворлик келтиради.
Ахир, биз кўринадиган нарсаларга эмас, балки кўринмайдиган нарсаларга кўз тикканмиз. Кўринадиган нарсалар ўтиб кетади, кўринмайдиганлари эса мангудир!»
(2 Коринфликлар 4:16–18)

Бугунги кунда имон, бир кун келиб, орқага назар ташласак, биз хаммаси бошиданоқ ҳақиқат бўлганлигини кўрамиз.

Худо ҳар доим ҳақ бўлганлигига ишониш учун ўлимимиздан кейинги беш дақиқани кутмайлик. Келинг, буни қандай қилишни шу ерда ва ҳозир қилишни ўрганайлик, кўзларимизни меҳрибон, суверен ва ҳар доим мақсадли бўлган Қутқарувчимизга қаратайлик.

Trusting God When the Pain Seems Pointless

I’ve written nine novels. Suppose you could interview characters from my books. If you asked them, “Would you like to suffer less?” I’m sure they’d answer, “Yes!”

I empathize with my characters. But as the author, I know that in the end all their suffering will be worth it, since it’s critical to their growth, and to the redemptive story.

God has written each of us into His story. We are part of something far greater than ourselves. God calls upon us to trust Him to weave that story together, so that, in the end that will never end, we will worship Him, slack-jawed at the sheer genius of His interwoven plot lines.

Pointless Pain?

But like my fictional characters, who are clueless to my strategies, we lack the perspective to see how parts of our lives fit into God’s overall plan. Cancer, disabilities, accidents, and other losses and sorrows appear devastatingly pointless. However, just because we don’t see any point in suffering doesn’t prove there is no point.

Joni Eareckson Tada is celebrating her fiftieth year in a wheelchair. Does celebrating seem the wrong word? It certainly would have to Joni as a 17-year-old desperately wanting to end her life. Yet looking back, we see her exponential character growth and the countless lives — my family’s included — God has touched through Joni. Scripture teaches us that in our sovereign God’s loving hands, no suffering we face is ever purposeless, no matter how it seems at the moment.

How many times does God have a purpose in events that seem senseless when they happen?

All Things for Our Eternal Good

Romans 8:28 is one of the most arresting statements in Scripture: “We know that for those who love God all things work together for good, for those who are called according to his purpose.” The context shows that in a groaning, heaving world, God’s concern is conforming His children to Christ’s image. And He works through the challenging circumstances of our lives to develop our Christlikeness.

In the Romans 8:28 of the Old Testament, Joseph said to his brothers (who’d sold him into slavery), “As for you, you meant evil against me, but God meant it for good, to bring it about that many people should be kept alive” (Genesis 50:20).

“God meant it for good” indicates God didn’t merely make the best of a bad situation; rather, fully aware of what Joseph’s brothers would do, and freely permitting their sin, God intended that the bad situation be used for good. He did so in accordance with His plan from eternity past. God’s children have “been predestined according to the purpose of him who works all things according to the counsel of his will” (Ephesians 1:11).

Nothing about God’s work in Joseph’s life suggests He works any differently in the lives of His other children. In fact, Romans 8:28 and Ephesians 1:11 are emphatic that He works the same way with us.

Do you believe the promise of Romans 8:28? Identify the worst things that have happened to you, and then ask yourself if you trust God to use those things for your good. The Bible asserts that He will.

The Gift of Our Trust

If we foolishly assume that our Father has no right to our trust unless He makes His infinite wisdom completely understandable, we create an impossible situation — not because of His limitations, because of ours (see Isaiah 55:8–9).

Occasionally, like Joseph eventually experienced, God gives us glimpses of His rationale. Some time ago, a friend of mine endured a serious accident and a painful recovery. But it saved his life. Medical tests revealed an unrelated condition that needed immediate attention.

In that case, a compelling reason for the accident became clear. In other cases, we don’t know the reasons. But given all that we don’t know, why do we assume our ignorance of the reasons means there are no reasons? Only God is in the position to determine what is and isn’t pointless. (Didn’t the excruciating death of Jesus appear both gratuitous and pointless at the time?)

A Head Start on Eternal Joy

Given the option while facing his trials, I’m confident Joseph would have walked off the stage of God’s story. In the middle of Job’s story — with ten children dead, his body covered in boils, apparently abandoned by God — ask him if he wants out. I know his answer because in Job 3:11 he said, “Why did I not perish at birth?”

But that’s all over now. On the coming New Earth, sit by Job and Joseph and Jesus at a lavish banquet. Ask them, “Was it really worth it?”

“Absolutely,” Job says. Joseph nods emphatically. No need to wonder how Jesus will respond.

One day, we too will see in their larger context, with an eternal perspective, God’s severe mercies, some of which we never understood, and others we resented. We’ll wonder why we prayed to be more like Jesus but then begged God to remove what He sent to answer those prayers.

“Therefore we do not give up. . . . For our momentary light affliction is producing for us an absolutely incomparable eternal weight of glory. So we do not focus on what is seen, but on what is unseen. For what is seen is temporary, but what is unseen is eternal” (2 Corinthians 4:16–18, CSB).

Faith is believing today what one day, in retrospect, we will see to have been true all along.

Let’s not wait until five minutes after we die to trust that God always has a point. Let’s learn to do it here and now, eyes locked on our gracious, sovereign, and ever-purposeful Redeemer.